آر اند بی موسیقی

نگاهی به آهنگ رقص در خیابان


۵ (۱۰۰%) ۱ vote

رقص در خیابان – Dancing in the Street

گروه: مارتا اند د وندلاس – Martha and the Vandellas

سبک: آر اند بی

سال انتشار: ۱۹۶۴

نگاهی به آهنگ رقص در خیابان

نگاهی به آهنگ رقص در خیابان

رقص در خیابان یکی از مهم ترین آثاری است که شرکت موتاون منتشر کرده است. این کار با آن ریتم هیجان انگیز، نواهای رسا و ملودی سحرانگیز خود، به نوعی شخصیت بومی ویژه دست پیدا می کند، شخصیتی که بعدا به مشخصه بارز موتاون تبدیل شد. در واقع به واسطه چنین آهنگ هایی بود که موتاون بعدا به کعبه آمال خواننده های سیاه پوست تبدیل شد و چندین نسل از جامعه سیاه پوستان را تحت تاثیر خود قرار دارد. 

موتاون ماشینی بود که به خوبی تجهیز شده بود. در دیترویتی که هنری فورد، بنیان گذار شرکت فورد موفق شده بود ماشین هایش را در تولید انبوه عرضه کند، بری گوردی، رئیس شرکت موتاون هم به دنبال پیاده سازی چنین پروژه ای در دنیای موسیقی بود. او می خواست آر اند بی را به یک موسیقی باب میل همه تبدیل کند. او معتقد بود موسیقی سیاه پوستان اگر به شکل استانداردی عرضه می شد، بازار گسترده ای خواهد داشت. به همین دلیل در استودیو خود یک خط مونتاژ موسیقی راه اندازی کرد. ترانه سرایان قدری همچون ادی هالند و لمونت دوزیر را استخدام کرده بود تا مناسب آهنگ های تولید شده ترانه بنویسند و نوازنده هایی در شرکت خود داشت که بلافاصله آهنگ ها را پیاده سازی می کردند. 

مارتا ریوز در سال ۱۹۴۱ در آلابا به دنیا آمد  اما در دیترویت بزرگ شد. او از همان دوران نوجوانی هم در گروه های موسیقی مدرسه فعالیت می کرد. او به تدریج با گروه های دخترانه زیادی همکاری کرد تا این که در نهایت، موفق شد وارد همکاری با موتاون شود. در آن دوران، مارتا روزها در یک خشک شویی کار می کرد و شب ها در یک باشگاه شبانه آواز می خواند. در همین زمان بود که ویلیام میکی استیونسن، یکی از افراد سرشناس موتاون صدای او را شنید و وی را وارد شرکت کرد. البته مارتا در دوران اولیه حضورش در موتاون کارهای ساده و حتی ادارای و دفتری انجام می داد. 

خوشبختانه دوران منشی گری مارتا دیری نپایید. مدیران موتاون از قدرت صدای مارتا خبر داشتند. به همین دلیل گروهی متشکل از مارتا، رزالیند اشفورد و آنت بیرد تشکیل دادند تا  در آثاری که ماروین گی تولید می کرد به عنوان همخوان همکاری کنند. ولی موفقیت اصلی او مربوط به زمانی بود که مری ولز، یکی از ستاره های موتاون نتوانست در یک جلسه ضبط آهنگ حاضر شود. مدیران شرکت از ریوز خواستند که به جای او این کار را انجام دهد. نتیجه کار رضایت بخش بود. همین کار باعث شد که شرکت به این گروه سه نفره اعتماد کند و گروه موسیقی مارتا اند د وندلاس تشکیل شود. آن ها موفق شدند چند آهنگ پرفروش همچون بیا و این خاطرات را ببر و موج گرما عرضه کنند.

در سال ۱۹۶۴ این گروه، مهم ترین کار خود به نام رقص در خیابان را عرضه کردند. این کار در فهرست ۱۰۰ آهنگ برتر نشریه بیلبورد به رتبه دوم رسید و جایگاه چهارم پرفروش ترین آهنگ های بریتانیا را از آن خود کرد. 

این آهنگ با وجود تمام محبوبیتی که داشت، اثری بود که طبق روال معمول موتاون تولید شده بود، با ترانه سرایان، تهیه کنندگان و نوازندگان خود شرکت. این آهنگ ابتدا به کیم وستین پیشنهاد شد که گهگاهی با ماروین گی کارهای دو نفره اجرا می کرد، ولی او آن را رد کرد. در واقعا آهنگ واقعا یک کار معمولی بود. ولی با بالا گرفتن درگیری ها و تنش های نژادی در جامعه آمریکا، رقص در خیابان کم کم هویت خاص خودش را پیدا کرد. 

گوردی می دانست آثاری که موتاون عرضه می کند، شنونده های سفید پوست زیادی هم دارد، به همین دلیل سعی می کرد آهنگ هایی را تولید کند که بیش از حد سیاه پوستانه نباشد. به عبارت دیگر، ریتم و بلوز کم تری داشته باشد و از نظر محتوا صرفا مختص جامعه سیاه پوستان نباشد. رقص در خیابان همان چیزی بود که گوردی می خواست. استیونسن که یکی از تهیه کنندگان شرکت است در جایی گفته است که او و گی وقتی این آهنگ را گوش می کردند، در ذهنشان بچه های سفید پوست و سیاه پوستی را می دیدند که در هوایی گرم در خیابان مشغول بازی هستند. اولین ویدئویی هم که برای این آهنگ ساخته شد دقیقا در چنین حالتی بود. مارتا و همخوان هایش در کنار بچه هایی از رنگ های مختلف ایستاده بودند و آهنگ می خواندند. 

ولی کمی بعد، وقوع ناآرامی های مختلف باعث شد این رویای خوش خیالانه موتاون از دست برود. در سال ۱۹۶۵ وقتی که اعتراض به وضعیت سیاه پوستان به خیابان ها کشیده شد، خیلی ها ادعا می کردند ریوز با این آهنگ خود از سیاه پوست ها می خواهد که به خیابان ها بریزند. بعضی از فعالان مدنی سیاه پوست همچون ه. رپ براون از این آهنگ به عنوان ابزاری برای سازماندهی نیروها استفاده می کردند. به تدریج، رقص در خیابان معنایی به کل متفاوت به خود گرفت  و به چیزی فراتر از یک آهنگ مخصوص رقص و شادی تبدیل شد. حتی با کشیده شدن اعتراض ها به لس آنجلس، چند ایستگاه رادیویی این شهر از پخش این آهنگ خودداری کردند. رقص در خیابان به تدریج به چیزی کاملا مغایر با تصورات گوردی و دیگر مدیران موتاون تبدیل شد.

منبع: Shmoop

***

ترجمه آهنگ رقص در خیابان:

با همه دنیا صحبت می کنیم

برای یک ضرب تازه آماده اید؟

تابستون شده و بهترین موقع ست

برای رقص در خیابان

تو شیکاگو دارن می رقصن

تو نیو اورلئانز

تو نیویورک سیتی

تنها چیزی که لازم داریم آهنگه، یه آهنگ دلپذیر

همه جا آهنگو پخش می کنیم

همه می رقصند و می چرخند و آهنگ پخش میشه

رقص در خیابان

مهم نیست چی تنته

مهم اینه اون جا باشی

پس زود باشید پسرا، یه دختر پیدا کنید

همه دنیا

دارن می رقصن

تو خیابونا می رقصن

این یه دعوت نامه به سراسر کشوره

فرصتی برای مردم که با هم آشنا شن

می خندیم و می خونیم و با آهنگ می چرخیم

رقص تو خیابون

فیلادلفیا، پنسیلوانیا

بالتیمور و الانم واشنگتن

موتور سیتی رو نباید فراموش کرد

تنها چیزی که لازم داریم آهنگه، یه آهنگ دلپذیر

همه جا آهنگو پخش می کنیم

همه می رقصند و می چرخند و آهنگ پخش میشه

رقص در خیابان

مهم نیست چی تنته

مهم اینه اون جا باشی

پس زود باشید پسرا، یه دختر پیدا کنید

همه دنیا

دارن می رقصن

تو خیابونا می رقصن

هر روز تو لس آنجلس

تو خیابون می رقصن

(رقص تو خیابون)

بیاین یه صف بزرگ و قوی درست کنیم، به موقع بیاین

داریم تو خیابون می رقصیم 

(رقص تو خیابون)

تا آن سوی اقیانوس آبی، من و تو

تو خیابون می رقصیم

***

آین آهنگ را بشنوید:


دیدگاهی بنویسید

اولین دیدگاه را شما بنویسید

avatar
wpDiscuz
آرشیو