پست پانک موسیقی

نقد آهنگ این جا لندن است

به این نقد امتیاز بدهید

این جا لندن است – London Calling
گروه: کلش – The Clash
گونه: پانک راک

سال انتشار: ۱۹۷۹

نقد آهنگ این جا لندن است

نقد آهنگ این جا لندن است

برای یک طرفدار موسیقی پانک راک، سال ۱۹۷۹ سال خوبی نبود. تنها چند سال بعد از ظهور این ژانر و موفقیت گروه هایی که در این حوزه فعالیت می کنند، بسیاری از پیشرویان آن در حال محو شدن بودند. صدای موسیقایی غالب آن زمان دیسکو بود. مردم صدای صاف و صیقل یافته دیسکو را به صدای سرد و خشن پانک ترجیح می دادند. 

گروه کلش اما به حدی درگیر اوضاع درهم و برهم اطراف خود بود که فرصتی برای فکر کردن به این مسائل نداشت. این جا لندن است اولین بار به عنوان یک تک آهنگ در هفت دسامبر ۱۹۷۷ در بریتانیا منتشر شد و جایگاه این گروه را به عنوان متفکر ترین و خلاق ترین پرچم دار جنبش پانک تثبیت کرد و موفق شد این جنبش را به یک ژانر تبدیل کند. مساله کنایه آمیز این بود که این جا لندن است با وجود این که خودش آغازگر مسیرهای تازه ای شد، اما آهنگی بود که در متن خود خبر از پایان جهان می داد. 

نطفه اصلی این آهنگ زمانی شکل گرفت که جو استرامر، رهبر گروه کلش به همراه نامزدش گبی سالتر سوار یک تاکسی بودند. استرامر در ادامه می گوید: «حرف های بی معنی زیادی درباره جنگ سرد زده می شد. آن زمان در شهر لندن هم سیل رخ داده بود. نامزدم گفت بد نیست در این مورد شعری بنویسم.»

میک جونز، گیتاریست گروه در مصاحبه ای در این باره توضیح می دهد که چگونه به استرامر در تکمیل کردن آهنگ کمک کرده است: «جو استرامر در خانه ای نزدیک رود تیمز زندگی می کرد و از وقوع احتمالی سیل می ترسید. او در آن زمان دو سه بار پیش نویس آهنگ را نوشته بود. من هم به کمکش رفتم و نتیجه، این آهنگ شد. اثری که درباره نابودی زندگی همه مردم صحبت می کند.»

برای ارائه چنین پیام آخرالزمانی، آهنگی شوم و ترسناک نیاز بود. البته این آهنگ هم چنان باید روحیه مبارزه طلبانه این گروه رو در خود حفظ می کرد. جونز در ادامه می گوید: «زمانی که ترانه تکمیل شد، شروع به ساخت آهنگی کردم که با ریتم ترانه سازگار باشد. می خواستم آهنگی بسازم که ماهیت اورژانسی گزارش های خبری را در خود داشته باشد.»

این مساله با اجرای به یاد ماندنی گیتار و هم نوازی تکمیلی بقیه اعضای گروه میسر شده است. پل سمونون، در ابتدای آهنگ یک اجرای وحشت آور رو می کند، اجرایی که به نظر می رسد مستقیما از دل یک فیلم نوآر بیرون آمده باشد. سپس نیکی تروپر هدان با یک ضرب نظامی او را همراهی می کند. 

این آهنگ که نام خود را از سیگنال پخش سراسری بی بی سی گرفته است، در متن خود به راستی همچون یک بولتن خبری ویژه هراسناک عمل می کند: «این جا لندن است، برای تمام شهرهای دورادور / جنگ آغاز شده است و نبرد در شرف وقوع است.» این تنها اولین بیت از چندین دو بیتی است که استرامر و جونز نوشته اند. این دو بیتی ها حتی به صورت واحد هم بسیار خشم آلود و قوی هستند. زمانی که این بیت ها در کنار یکدیگر قرار می گیرند و با چنین موسیقی پرقوتی ادغام می شوند، شنونده با احساسی ملهم از هیجان و وحشت مواجه می شود. 

اگرچه گروه کلش هم چون یک پیام آور عمل می کند، استرامر به شنوندگان خود هشدار می دهد که حتی خود گروه هم پاسخی برای این ماجرا ندارد. در واقع هیچ ستاره موسیقی پاسخی ندارد: «این جا لندن است، به ما نگاه نکنید / طرفداران حقه باز بیتلز هم کشته شده اند.» با زامبی هایی که در شهر رژه می روند و پلیس هایی که باتون هایشان را می چرخانند، بهترین کاری که این گروه از دستش برمی آید این است که صدایش را به گوش بقیه برساند، حتی به گوش آدم های بی تفاوت: «این جا لندن است و من نمی خواهم فریاد بزنم / ولی دیدم وقتی حرف می زدیم شما چرت زدید.» 

در تمام آهنگ، صدای استرامر پر از ناامیدی است. گویی در حین تلاش بیهوده خود برای تسکین درد، این تنها راهی است که به واسطه آن می تواند صدایش را به گوش مخاطب برساند: «می بینی ما هیچ چیزی مصرف نکرده ایم» او نگرانی هایش را بر روی هم تلنبار می کند و به گرمایش جهانی، قحطی و فروپاشی هسته ای اشاره می کند. با این حال بر روی این مساله هم تاکید می کند که پیش از این که این فجایع رخ دهند، او رفته است: «موتورها دیگر کار نمی کنند، ولی من ترسی ندارم / چرا که لندن در حال غرق شدن است و من، من نزدیک رودخانه زندگی می کنم.» 

در اواخر آهنگ به عنوان نتیجه گیری، استرامر به این مساله اشاره می کند که قدرت های حاکم از مردم انتظار دارند که ساکت بنشینند و مودبانه این مشکلات را بپذیرند: «و بعد از همه این ماجراها، نمی خواهید برای من یک لبخند بزنید؟» البته لبخندی در کار نخواهد بود. تقریبا در حالتی مخالف صحبت قبلی، استرامر می گوید: «هیچ وقت چنین حسی نداشتم. حس، حس …» ابتدای این بند این جمله در نظر گرفته شده بود: «حس این که بلوز بخوانم.» اما جونز آن را برداشت و به جایش، سیگنال های کد مورس را قرار داد. 

این جا لندن است بعدا در آلبومی به همین نام قرار داده شد. گروه کلش یک نام مستعار پیدا کرد: «تنها گروهی که اهمیت می دهد.» و به نظر می رسید واقعا همین طور بود. گروه نتوانست درباره این حجم عظیم موفقیت دوام بیاورد و در نیمه دهه ۱۹۸۰ منحل شد. اما آن قدر تاثیر و نفوذ از خود به جای گذاشته بود که در سال ۲۰۰۲ موفق شد وارد تالار مشاهیر راک اند رول شود.

جیم بویلیا

منبع: American Songwriter

این آهنگ را بشنوید:


آرشیو