لئوناردو داوینچی نقاشی

نقد نقاشی بانویی با قاقم

به این نقد امتیاز بدهید

بانویی با قاقم – Lady with an Ermine
نقاش: لئوناردو داوینچی – Leonardo da Vinci
سبک: رنگ روغن
نوع
: پرتره
زمان
: ۱۴۹۰

نقد نقاشی بانویی با قاقم

نقد نقاشی بانویی با قاقم

این شاهکار دوره‌ی رنسانس،‌ یکی از انگشت شمار پرتره های آن دوران است که لئوناردو داوینچی کشیده است، این اثر به خواست و سفارش لودوفیکو سفورزا، دوک میلان کشیده شد که لئوناردو در طول سال‌های ۹۹-۱۴۸۲ برای او کار می کرد. این بانو، سیسیلیا گالرانی دختری ۱۶ ساله است، شایع بود معشوقه مورد علاقه دوک باشد. همان سالی که دوک با بتریس دستر ازدواج کرد، بانو سیسیلیا فرزندی به دنیا آورد. در نقاشی قاقمی را در دست‌هایش گرفته، خودش کمی به سمت راست متمایل شده است. با حالتی از لبخند روی لبانش، چشمانش روی چیزی خارج از دوربین ثابت مانده است. بانویی با قاقم یکی از بهترین نقاشی های رنسانس و برجسته‌ترین اثر موزه‌ی سزارتورسکی واقعا در کراکوف لهستان است.

سیسیلیا گالرانی
این نقاشی رنگ روغن، روی چوب گردو کار شده است که سطح کار ابتدا با بتونه‌ی سفید و زیرلایه‌ای قهوه ای پوشیده شده است. پس زمینه‌ی اصلی نقاشی که به رنگ آبیخاکستری بوده بعدا با رنگ سیاه بازنقاشی شده است، این کار گویا توسط اوژن دولاکروا هنرمند فرانسوی در اواسط قرن نوزدهم صورت گرفته باشد. نقاشی در ابعاد ۴۰×۵۴ سانتی متر، تصویر نیم تنه‌ی دختری را نشان می دهد که سه ربع زاویه به سمت راست خود چرخیده ولی چهره اش را به سمت چپ چرخانده است. او به چیزی یا کسی در سمت راست خیره شده است. در دستانش حیوان کوچک خاکستری رنگی را نگه داشته که در عنوان نقاشی به عنوان قاقم ذکر شده است. لباس تونیک ساده‌ای بر تن دارد و موهایش را بافته است. سیسیلیا از خانواده‌ای غیر اشرافی بزرگ بود، البته در دربار به عنوان دختری با توانایی‌های قابل توجهی همچون دارا بودن طبع شعر و عشق به موسیقی‌ شناخته شده و زبانزد بود.

ترکیب بندی
این بانو با قاقمی در دستش چندین تکنیک نقاشی پسارنسانس را نشان می دهد. اول اینکه استادی و تبحر لئوناردو را در سایه روشن،‌ استفاده از سایه برای تقویت حس و حالت سه بعدی فیگور نشان می دهد. دوم، استفاده اش از اسفوماتو برای ایجاد تغییرات نرم و آرام رنگ ها به ویژه در اطراف چشم‌ و دهان تصویر را می توان دید، این همان روشی است که لئوناردو به صورت گسترده در مونالیزا به کار برده است. سوم، با آزمایش‌های میکروسکوپی و اشعه‌ی ایکس مشخص شده که طرحی مقدماتی(کشیده شده با زغال) در سطح زیرین نقاشی کار شده است، روشی که لئوناردو در کارگاه استادش آندرئا دل وروکو فراگرفته بود. به علاوه مشخص شده که در اصل پنجره‌ای در سمت راست نقاشی بوده که بعداً حذف شده است. آنالیز و بررسی های آزمایشگاهی اثر انگشت لئوناردو را نیز روی سطح نقاشی آشکار کرده و این یعنی او از انگشتش برای پخش رنگ‌ قلمو استفاده کرده است.

بانویی با قاقم نیز همچون دیگر آثار لئوناردو مثل بانوی صخره ها شامل ساختاری هرمی است، شخص درون نقاشی در حالت چرخش به سمت چپ خود کشیده شده است(در حالی که قاقم به سمت راست خود چرخیده است) این علاقه ی زیاد لئوناردو به تأثیرات دینامیکی حرکات بدن را نشان می دهد.

این نقاشی همچنین نمایانگر مهارت وتوانایی فوق‌العاده‌ی لئوناردو در ترسیم آناتومی بدن است. برای نمونه دست راست سیسیلیا با جزئیات و بسیار دقیق کشیده شده است:‌ چین و چروک های اطراف انگستانش، ناخن هایش، حتی خمیدگی انگشت اشاره اش با دقت و جزئیات کامل کشیده شده اند. همچنین خال کوچکی که روی گونه‌ی راستش قرار دارد. تقریباً هر رشته از خز اطراف گوش راست قاقم یکی یکی کشیده شده اند.

نماد
قاقم در این نقاشی دارای چندین نماد مختلف است. قاقم با خز سفیدش نمادی سنتی از خلوص و پاکی بوده است. در دفترچه یادداشت نقاش که امروزه با عنوان قوانین لئوناردو شناخته می شود، نوشته‌های زیادی درمورد حیوانات مختلفی نوشته که یکی از این حیوانات قاقم است. او این حیوان را به خاطر ملایمت و پاکی اش می ستاید. به نظر می‌رسد که این جانور به عنوان نمادی از ملایمت و پاکی سیسیلیا کشیده شده باشد. به علاوه اشاره‌ای هم به لودوفیکو دارد که عضوی از فرمان قاقم بود و از این حیوان به عنوان پرچمی شخصی استفاده می کرد. این‌ مساله در ادغام با نگاه خیره ی سیسیلیا، نشانی از حضور ناپیدا اما مهم لودوفیکو در تصویر دارد.

منشاء
نقاشی بانویی با قاقم در سال ۱۷۹۸ توسط شاهزاده ی لهستان، آدام جرزی سزارتورسکی خریداری و در مجموعهی هنر خانوادگی پولاوی شهری از لهستان ثبت شد. در طول قرن نوزده جابه جایی های زیادی صورت گرفت: شاهزاده سزارتورسکی آن را از هجوم ارتش روسیه در سال ۱۸۳۰ حفظ کرد، سپس آن را به خانواده ی درسدن و پس از آن به سزارتورسکی که در تبعید در پاریس بودند سپرد، بعدا در ۱۸۸۲ آن را به کراکوف بازگرداند. در سال ۱۹۳۹ نیروهای نازی آن را تصاحب و برای موزه ی بوده در برلین فرستادند. سال بعد هانس فرانک فرماندار لهستان درخواست داد که آن را به کراکوف بازگردانند. در ۱۹۴۵ به بایرن فرستاده شد که توسط نیروهای آمریکایی آزاد شده بود و سپس آن ها نقاشی را به موزه ی سزارتوسکی در کراکوف بازگرداندند.

لئوناردو در میلان
لئوناردو به مدت تقریباً دو دهه به عنوان هنرمند، معمار و سرمهندس در طول فعالیت‌های مختلف نظامی دوک در خدمت لودوفیکو سفورزا باقی ماند. علاوه بر نقاشی بزرگترین ماموریت او ساخت پیکری برنزی سنگین از فرانچسکو سفورزا پدر لودوفیکو در حیاط دربار قصر خانوادگی شان بود. در طول اقامتش در میلان بود که کشیدن اثر شام آخر را روی دیوار سالن ناهارخوری کلیسای سانتا ماریا دله گرتزیه به اتمام رساند.

منبع: Visual Arts Cork


دیدگاهی بنویسید

اولین دیدگاه را شما بنویسید

avatar
wpDiscuz
آرشیو