سینما هالیوود

نقد فیلم دایره

۱ (۲۰%) ۱ vote

دایره – The Circle
نویسنده و کارگردان: جیمز پانسالت –  James Ponsoldt
بر اساس رمانی به همین نام اثر دیو اگرز – Dave Eggers
بازیگران: اما واتسون، تام هنکس، جان بویگا، کارن گیلان
سال اکران: ۲۰۱۷

نقد فیلم دایره

نقد فیلم دایره

از همان زمان اکران تریلر سایبری نه چندان جالب شبکه (۱۹۹۵) تا به حال، جریان اصلی سینمای آمریکا همیشه نگاهی بدبینانه به دنیای اینترنت داشته است. در کمدی ها معمولا باید شاهد ناتوانی بزرگسال ها در ارسال یک توئیت، یا جوک های شیطنت آمیزی باشیم که بچه ها برای یک دیگر ارسال می کنند. در تریلرها هم که بیش تر اوقات تمام ماجرا حول سوءاستفاده از وب کم می چرخد. در این میان تنها چند اثر هستند که واقعا سعی کرده اند نگاهی جدی به تمامیت اینترنت داشته باشند. دلیل چنین فاصله گیری شاید این باشد که دنیای سرگرمی در حال حاضر به شکل قابل توجهی در اختیار این دنیای سایبری قرار دارد و این مساله، به مذاق خیلی ها خوش نمی آید. 

پس همین ابتدای کار می توانیم برای دایره، دست کم بابت ایده جسورانه اش، احترام قائل شویم. این فیلم که توسط جیمز پانسالت کارگردانی شده، اقتباسی است از رمانی به همین نام به قلم دیو اگرز که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. اگرز و پانسالت برای نوشتن فیلمنامه با یک دیگر همکاری کرده اند. کتاب آقای اگرز یک هجویه هشدار دهنده است که سازوکار نظارت جمعی را با خیال پردازی هایی پیشرفته و غیرواقعی پیوند می زند و البته در این میان، اشاره هایی هم به علائق کالت طرفداران این حوزه دارد. 

فیلم آقای پانسالت با می (با بازی اما واتسون)، قهرمان زن خود آغاز می شود. او در اتاقی دل مرده گیر افتاده و مشغول انجام کارهایی بی فایده برای یک شرکت بی فایده است. اما کمی بعدتر او را می بینیم که مشغول از سر گذراندن یک فرآیند بسیار پیشرفته «تجربه مشتری» در سیرکل (به معنی دایره) است. سیرکل نوعی خدمات اینترنتی است که به نظر می رسد تمام ویژگی های آزاردهنده گوگل، فیسبوک، توئیتر و بقیه غول های اینترنتی که به ذهنتان می آید را با یک دیگر ادغام کرده است. در کنار این ها، مهم ترین دارایی این شرکت یک اختراع تازه است، یک وب کم چند منظوره که می تواند اندازه و شکل یک کره چشم را تشخیص دهد. «دانستن خوب است، اما دانستن همه چیز از آن هم بهتر است.» این شعاری است که رئیس این شرکت ایمن بیلی ( با بازی تام هنکس)، مردی با ظاهری شبیه استیو جابز، برای خود انتخاب کرده است. 

این شعار که در کتاب هم مطرح شده، کمی غیرقابل هضم است. شاید به خاطر این که یک دانشجوی سال اول فلسفه هم به راحتی می تواند بنیان این شعار را بر باد دهد. شاید سوال اصلی این باشد که سیرکل دقیقا در چه مرحله ای به اخراج افراد متخصصی می پردازد که از راز این شعار آگاهی می یابند؟ به سخره گرفتن کلیشه های ساده انگارانه ای که درباره آرمان شهر بودن دنیای وب مطرح شده است، یکی از مضمون های مهم کتاب اگرز است. نکته این است که چنین مساله ای در خود کتاب هم دارای نقاط ابهام برانگیز زیادی بود، به همین دلیل تاکید بر روی آن در دنیای فیلم، کمی نامتجانس به نظر می آید. زمانی که رمان به سراغ ماهیت خسته کننده زندگی اجتماعی مجازی می رود، به شکل قابل توجهی بامزه می شود. اما فیلم دقیقا در همین بخش ها به ضعیف ترین شکل ممکن عمل می کند. مساله اصلی این است که به جز پانزده دقیقه ای که فیلم به تشریح جنبه های وهم برانگیز داستان می پردازد، در بقیه ماجرا با همان چارچوب مفهومی طرف هستید که در آثار دیگری مثل رمان  کتاب اعداد از جاشوا کوهن یا سریال سیلیکون ولی از شبکه HBO بارها مشاهده کرده اید. 

از جمله مشخصه های دیگر فیلم، مجموعه قابل توجهی از بازی ها و دیالوگ های بد است. خانم واتسون برای این که بتواند چهره نگران خوبی از خود نشان دهد، باید بیش از این ها تمرین کند. الار کولترین که در فیلم پسرانگی کلی از بازی و فرآیند بزرگ شدنش لذت بردیم، در این فیلم و در نقش دوست پسر سابق می اصلا نمی تواند خود را اثبات کند. البته باید قبول کنیم بر زبان آوردن دیالوگ هایی مثل: «قبلا خیلی ماجراجویی می کردیم و لذت می بردیم و چیزهای مختلف رو می دیدیم، و تو شجاع و تماشایی بودی»، چندان فرصتی برای درخشش یک بازیگر فراهم نمی کند. 

هنکس تلاش می کند یک شخصیت جذاب رویایی را بر روی پرده بیاورد که رفتارهای قیم مآبانه ای دارد. اما در این تلاش چندان موفق نمی شود. جان بویگا نقش یکی از شخصیت های کلیدی رمان را بر عهده دارد، البته این شخصیت در فیلم بسیار محدود شده است، به طوری که می توان گفت حضور او در فیلم تاثیر خاصی به جای نمی گذارد. بویگا هم کار خاصی نمی کند و معمولا در گوشه ای از سالن، کنار نورهای پسزمینه ایستاده است و هرازچندگاهی مجبور می شود که به سبک دنزل واشنگتن، صحبت های محترمانه ای بر زبان بیاورد. 

فیلم به بیل پکستون اهدا شده است که در ماه فوریه درگذشت. او در نقش پدر می که از بیماری ام اس رنج می برد، حضور قابل قبولی دارد. این تقدیم قطعا بر روی شما تاثیر می گذارد. اما اگر می خواهید فیلمی ببینید که پکستون و هنکس هر دو در آن بازی می کنند، توصیه می کنم به جای این فیلم به سراغ آپولو ۱۳ بروید. 

گلن کنی

منبع: The New York Times

دیدگاهی بنویسید

1 نظر در "نقد فیلم دایره"

avatar
چینش براساس:   جدیدترین | قدیمی ترین | بیشترین رای
وحید

تحلیل خوبی بود… واقعا فیلم ضعیفی بود… از تام هنکس بازی در چنین فیلمی بعید بود

wpDiscuz
آرشیو