پاپ راک موسیقی

نقد آهنگ مردی مورد احترام

به این نقد امتیاز بدهید

مردی مورد احترام – A Well Respected Man
گروه:‌ کینکس – The Kinks
ترانه سرا: ری دیویس – Ray Davies
ژانر:‌ راک، پاپ
سال انتشار:‌۱۹۶۵

نقد آهنگ مردی مورد احترام

نقد آهنگ مردی مورد احترام

ترانه‌ی مرد مورد احترام طنزی اجتماعی است که طبقه متوسط جامعه را هدف قرار داده و رفتار، سبک زندگی، امیال و اشتیاق هایشان را مورد نقد قرار می دهد. این آهنگ دیدگاه رِی در مورد طبقه متوسط جامعه تا حدی از این مساله نشات گرفته است که خودش هم جزوی از طبقه کارگر بوده است. البته در کل  این آهنگ نتیجه بازخوردی مستقیم از مسافرتش در شهر تورکی انگلیس است. او احساس می‌کند که مردم ثروتمند در هتل به خاطر جایگاه اجتماعی اش به او با چشم حقارت می نگرند، به علاوه خدماتی هم که به او ارائه می‌شود؛ او را به سخره گرفته و کارکنان هم در تلاش اند که مثل یکی از مشتری‌های ثروتمندشان با او برخورد شود و مثلا جایگاهش در زندگی را بالا ببرند. این مساله مضمونی می‌شود که رِی در آهنگ‌های بعدی‌اش به آن می پردازد.

متن ترانه‌ی مرد مورد احترام معنایی متفاوت از عنوان خود آهنگ را نشان می دهد. عنوان دقیق و منطبق با مضمون آن می‌تواند «مردی شاید مورد احترام» باشد. در‌ واقع او مردی خام و بی انگیزه است که خود را محدود به کارهای روزانه و کسالت بار کرده و انتظار دارد با نتایج کارهای والدینش در زندگی پیش برود و به جایی برسد. این مرد و والدینش با زندگی خسته‌کننده به تصویر کشیده می شوند، زندگی مأیوس کننده در پس ثروت و تعلق شان به طبقه ی متوسط جامعه. در خط اول، امنیت این مرد و روزمرگی اش آشکار می شود. او هر روز صبح از خواب بیدار می شود، با قطار مشخصی به سر کار می رود، در جهان مطمئن و یکنواختش دارای امنیت است، امنیت و آسوده خاطری بر اساس روزمرگی و حضور یک برنامه ی ثابت. زندگی محدود و در قالب یک چارچوب مشخص دارد چون شخص دیگری برایش برنامه‌ای چیده و او به سادگی همان برنامه را پیش می برد. دیر کردن، تأخیر داشتن، ایجاد تنوع و احساسی که از درون خودش بجوشد در سبک زندگی‌اش تعریف نشده است. تا حدی با انگیزه تر از پدرش نشان می دهد، پدرش که تقریباً کاری نمی کند و  با چپاول و غارت هایش در گذشته زندگی می گذراند. این مادر خانواده است که هر روز به سر کار می رود، مردان جوان را اغوا می کند و نامه رد و بدل می کند. پدر در خانه می‌ماند و مشغول مخ زدن خدمتکارشان است. اهداف مرد جوان منفعل و به دور از تنوع اند. او در کار سهام مشغول به کار است و به مسابقات قایقرانی می رود. رِی خودش متعلق به طبقه کارگر است، او با فوتبال بازی کردن، دویدن و رفتن به دیدن مسابقات باشگاه آرسنال بزرگ شده است. او حتی در کار مربوط به موسیقی هم خطر می‌کند و می‌خواهد که موزیسین جاز شود، به عنوان یک نوجوان شهامت به خرج می‌دهد تا بتواند مسیر خودش را در صحنه ی موسیقی محلی به دست آورد.

تداوم امنیت و آسوده خاطری بورژوایی و راحت حالی مردان در این آهنگ همینطور ادامه می یابد، این مرد جوان که توسط سطح اجتماعی اش،‌ آسودگی و امنیتی که مادرش ایجاد کرده و همچنین رفتار و سبک زندگی خودش به فردی تنبل و تن پرور تبدیل می شود. تصمیم به ازدواج می گیرد، آن هم نه دختر همسایه‌ای که به او علاقه‌مند شده بلکه دختری که مادرش برایش در نظر گرفته است. چون مادرش می‌داند چه دختری برایش مناسب‌تر است. او در زندگی به پاداشی خواهد رسید، پاداش تلاش و زحمت هایی که نکشیده است. زن خوبی نصیبش خواهد شد چون مادرش برایش انتخاب کرده، ثروتمند باقی خواهد ماند با ثروتی که از پدرش به جا خواهد ماند. او کاملاً مغرور و متکبر است و سیگارهایش (fag، در بریتانیایی به معنای سیگار است اما در آمریکایی اصطلاحاً به مرد همجنس باز اطلاق می شود،‌ که این مساله باعث شد برخی سؤالات و ابهامات پیش بیاید که آیا رِی می‌خواسته تهمت و توهینی در آهنگش بیاورد) و بوی عرقش را ترجیح می دهد. البته این کنایه آمیز است چون او در طول روز کاری نمی کند و به خودش زحمتی نمی دهد تا عرقش را در بیاورد.

با اینکه شغلی دارد، شانس ها و موقعیت هایی برای تغییر برایش پیش می آید، اما باز هم فردی کسل، قابل پیش بینی و خام باقی می ماند. باز هم اوست که خوب است و کسانی که در شهر با او معاشرت دارند برایش احترام قائل می شوند. مردم چیزی از او نمی دانند، اما برای شخصیت محافظه کارانه و قالب محترمانه ای که دارد به او احترام می گذارند. ظاهرش را که حین رفت و آمدش با قطار می بینند ریچارد کوری شخصیت آهنگ پل سایمون(خود بر اساس شعری از ادوین آرلینگتون رابینسون) را یادآور می شود. دیویس از این نما تحقیر شدن افراد سطح پایین‌تر را مشاهده می‌کند و می‌خواهد که این حسش را به مخاطبانش هم منتقل کند.

این آهنگ طنزی اجتماعی از عدم وجود توازن در جامعه را با تندی و ناراحتی ارائه می دهد، آهنگ با پس زمینه‌ای نرم با یک گیتار ۱۲ سیمی شروع شده و مخاطب را برای شنیدن یک داستان آماده می کند. سپس آهنگ با ریتمی پر انرژی اوج می گیرد، ریتم سرزنده اش در اجراهای صحنه‌ای شان دست زدن تماشاگران را به همراه داشت. در خواندن بخش‌های تحسین کردن مرد درون ترانه که صدای تو دماغی رِی با صدای برادرش دیو همراه می شود، گروه کر مخاطبان را تشویق می‌کنند تا مشارکت بیشتری داشته باشند. گروه کر دیدگاهی که مردم از مرد دارند را بازتاب می دهد. خط هایی از ترانه که شخصیت داستان در جهان اطرافش نشان می دهد را رِی می خواند. در کنار استفاده از سبک موسیقی سالنی و موسیقی طبقه کارگر، واژه های به کار برده شده در ترانه وضعیت و سبک زندگی مرد یعنی رفتنش به مسابقات قایقرانی و انتظار مرگ پدرش و رسیدن به ارث پدری را به سخره می گیرد، هر خط هم به صورتی با حالتی از تمسخر و استهزا با لهجه‌ی مردم طبقات بالای جامعه خوانده می شود. برای قسمت‌های هم خوانی و گروه کر او به لهجه‌ی خودش، لهجه‌ی شمال لندن برمی‌گردد و با این کار دیگر از تقلید لهجه‌ی لیورپولی گروه بیتلز دست بر می دارد که در اولین کارهایش برای گروه کینکس استفاده می کرد، او دیگر به دنبال آمریکایی خواندن نیست،‌ این آهنگ در لحن و متن کاملاً انگلیسی است. متن آهنگ حس ناراحتی و مخالفت ری را بیان می کند،‌ مخالفت و اعتراضش نسبت به آنچه می‌بیند، نسبت به پاداش هایی که به افرادی تنبل می رسد، افرادی دچار شده به روزمرگی، بدون اشتیاق و به دور از تنوع.

منبع: Song Lexikon

می توانید این آهنگ را اینجا بشنوید:

دیدگاهی بنویسید

اولین دیدگاه را شما بنویسید

avatar
wpDiscuz
آرشیو