سینما

نقد انیمیشن جوجه رئیس

به این نقد امتیاز بدهید

جوجه رئیس – The Boss Baby
کارگردان:‌ تام مک‌گراث – Tom McGrath
سازنده: دریم‌ورکس انیمیشن – DreamWorks Animation
سال
:‌۲۰۱۷

نقد انیمیشن جوجه رئیس

نقد انیمیشن جوجه رئیس

 

بعضی فیلم‌ها هستند که آرزو دارم کاش می‌توانستم مراحل ساخت آن ها را از نزدیک ببینم. محصول تازه شرکت دریم‌ورکس هم یکی این دست فیلم هاست. فیلمی که در آن کودکی رئیس است، کت و شلوار می پوشد و شبیه کاراکتر جک دانگی صحبت می کند. قطعا کودکان عاشق این فیلم خواهند شد. جالب است که شرکتی می‌آید و ده‌ها میلیون دلار هزینه و سال‌ها زمان صرف می‌کند تا فیلمی حول یک کودک سخن گو بسازد، این کار ظاهرا دیوانگی به نظر می رسد.

همه این‌ها به کنار، جوجه رئیس به عنوان آخرین فیلم دریم‌ورکس  چگونه از آب در آمده است؟ واقعا فیلم بهتر از آن چیزی است که پیش نمایش ها نشان می دهد. جنبه ی مثبت آن مربوط به سبک انیمیشنی است که کار شده است و البته معمولاً دریم ورکس در این زمینه توانایی خاصی از خود نشان داده است. تیموتی کوچک قدرت تخیل فعالی دارد، تخیلاتش به صورت صحنه‌های دو بعدی نشان داده می شوند که در آنها تیموتی خودش را یک دزد دریایی یا ماجراجو می بیند. این بخش فیلم به زیبایی تمام کار شده است. لحظات شیرینی هم از ارتباط بین دو برادر، تیموتی و جوجه رئيس در طول فیلم می بینیم. کودکانی که با چالش هایی همچون حضور یک برادر یا خواهر جدید در خانواده روبه برو هستند احتمالاً تشابه و ارتباط نزدیکی با فیلم احساس خواهند کرد و این نکته ی مثبتی است. والدین هم با دیدن دردسر های داشتن کودکان خردسال که در زندگی شان با آن مواجه هستند می توانند از فیلم لذت ببرند، و این فیلم می تواند آن ها را به خندیدن وا دارد. من از موسیقی متن فیلم هم که  توسط هانس زیمر و استیو مازاروساخته شده نهایت لذت را بردم.

در کنار این نقاط قوت، من در این فیلم مسائل عمده‌ای را هم احساس می کنم. اولی وجود غم و افسونی فراگیر در ساختار جهان فیلم است. بر خلاف انیمیشن لک لک ها، که کودکی به صورت اتفاقی از بقیه جا می ماند، در جوجه رئیس شمار زیادی کودکان به دنبال چیزی فرستاده می شوند که آن را «مدیریت» می خوانند. این یعنی آن‌ها هیچ گاه شکل کودکی خود را ترک نمی کنند و تمامی زندگی‌شان را در محل کار در خدمت شرکت کودکان صرف می کنند. این بیشتر شبیه کابوس های شبانه ی من است. زندگی آمیخته با کار سازمانی حتی اگر کل زندگی را هم تحت شعاع خود قرار ندهد باز به اندازه ی کافی وحشتناک است. آن‌ها هیچ وقت عشق، گرما و شیرینی زندگی بیرون از سازمان را تجربه نخواهند کرد. این از دید من چیزی است شبیه برزخ.

بخش عجیب دیگر فیلم، این ایده است که توله سگ‌ها از عشق و علاقه‌ای که نسبت به کودکان وجود دارد می کاهند و این تهدیدی برای خردسالان محسوب می شود. این همان چیزی است که بچه‌ها وقتی که صاحب برادر یا خواهری می شوند، از آن ابراز نگرانی می کنند و می‌ترسند که دیگر مثل همیشه مورد محبت بزرگتر ها قرار نگیرند. با این حال ما سعی می‌کنیم به آن‌ها بفهمانیم که این ترس‌ شان بیخود است. عشق موجود در دنیا حد و مرز نمی شناسد و اگر کمی از آن به توله سگ‌ها تخصیص داده شود از علاقه و عشقمان به کودکان نمی کاهد. با زیاد شدن تعداد کسانی که دوستشان داریم، میزان عشق ما هم افزایش می یابد. اینطور است که کسی که سه فرزند دارد، می‌تواند چهار فرزند هم داشته باشد و به هر چهار فرزندش عشق بورزد. برایم بسیار عجیب بود که این فیلم اشاره‌ای به این موضوع نکرده و تلاشی برای آموزش و تفهیم این مساله نداشته است. با این حال مساله ای نبود اگر جوجه رئیس شاد و سرگرم کننده می بود، اما واقعاً این طور هم نیست. چند بخش خنده‌دار و جک مانند دارد و البته صحنه ظاهر شدن کودکی که شبیه جک دوناگی صحبت می‌کند. اما خیلی سریع از جذابیتش کاسته می شود. بخش هایی مربوط به شوخی و شیطنت‌های دو برادر در درگیری هایشان است. در بسیاری جهات شبیه انیمیشن زندگی پنهانی حیوانات خانگی است که یک تازه وارد با وردودش به زندگی خوش و خرم شخصیت های اصلی اختلال ایجاد کرده و چالش و درگیری‌هایی سر می گیرد.

من جوجه رئیس را بیشتر همچون انیمیشنی کوتاه می بینم،‌ چیزی شبیه به قسمت آغازین فیلم چه کسی برای راجر ربیت پاپوش دوخت؟ واقعاً کشش تبدیل شدن به یک فیلم بلند را ندارد. در کل فیلم بدی نیست و بی شک برای کودکان خردسال بسیار سرگرم کننده خواهد بود. اما به نظر من یکی از ضعیف ترین کارهایی است که دریم‌ورکس تا به حال ساخته است.

کاجسا راین فوردن
منبع: rotoscopers

دیدگاهی بنویسید

اولین دیدگاه را شما بنویسید

avatar
wpDiscuz
آرشیو