بازی مقالات

آیا بازی سازی یک هنر است؟


به این نقد امتیاز بدهید
آیا بازی سازی یک هنر است؟

آیا بازی سازی یک هنر است؟

بازی کامپیوتری یکی از مهمترین صورت های هنر در تاریخ

بازی های کامپیوتری تنها رسانه ای است که شخصی شدن تجربه ی هنری را در پی دارد. به عقیده ی من بازی های کامپیوتری می توانند به عنوان یکی از مهمترین رسانه های هنری پذیرفته شوند که انسان تا کنون به آن رسیده است.
تکنولوژی باعث توسعه ی  بوم ها ی نقاشی و زمینه های خلق آثار هنری شده است تا هنرمندان بتوانند با استفاده از تکنولوژی های روز آنچه را که در ذهن دارند از طریق هنر بیان کنند. به عنوان صورتی از هنر که تنها در فضای دیجیتال حضور دارد، بازی های کامپیوتری در حقیقت برخورد و ترکیبی است از علم و هنر. در ساخت بازی های کامپیوتری صورت های بسیاری از هنرهای سنتی را می توان دید، همچون مجسمه سازی به شیوه ی مدل سازی سه بعدی، آرک داستانی(داستان وسیع و ادامه دار که به صورت مجموعه و سریال ارائه می شود)، موسیقی پویا و ترکیبی از همه ی این صورت های هنری.

بازی های کامپیوتری تنها شکلی از رسانه هستند که به بیننده اجازه می دهند تجربه ای شخصی را از هنر داشته باشند، در عین حال که مرجعیت خود هنرمند نیز حفظ می شود. در بازی های کامپیوتری شاهد سه بخش متمایز هستیم: سازنده، خود بازی، گیمر. کسی که گیمی را بازی می کند، داستان نویسنده را دنبال کرده و در قید ساختار و قواعد آن قرار می گیرد، اما بر اساس انتخاب هایی که اتخاذ می کند، تجربه ای کاملا شخصی و مخصوص به خود را خواهد داشت. اگر شما کار کسی دیگر را ببینید و در آن ارتباطی شخصی را بیابید، در این صورت هنر به جایگاه واقعی اش رسیده است.

کودکان ما در جهانی بزرگ می شوند و رشد می کنند که رابطه ای معنادار را از هر دو سوی خط دیجیتال بدست می آورند. بازی های کامپیوتری تکاملی طبیعی است از آنچه همیشه انجام داده ایم، بازی کرده ایم جهت فهم و درک دنیای مان، فهم همدیگر و فهم خودمان.

انکار جایگاه هنری بازی های کامپیوتری روز به روز مشکل تر می شود

در انگلیسی، “art” به معنی هنر دارای چندین معنا است. این واژه می تواند مترادفی برای مهارت یا صنعتگری باشد. مثلا هر ساخته دست صنعتگری، به ویژه هر چیز ساخته ی دست، صورتی است از هنر. هر مهارتی یا عملی می تواند به عنوان هنر شناخته شود. هنر آشپزی، هنر جنگ، از این رو بازی کامپیوتری به وضوح ویژگی های هنر بودن را داراست.
اما هنگامی که مردم می پرسند بازی های کامپیوتری هنر هستند؟ منظورشان چه هنری است؟ منظور هنر متعالی است، هنر برتر، همچون بناهای فرهنگی و آثاری که در موزه ها به نمایش گذاشته می شوند.
انکار این جایگاه بازی های کامپیوتری مشکل است. آزمون زمان را از سر گذرانده اند، ده ها نمایشگاه  بزرگ در سال های اخیر در موسسات بزرگی همچون اسمیتسونین و موما برپا شده اند، دانشگاه ها آرشیو هایی از عناوین و سخت افزارهای تاریخی را ایجاد کرده اند، و حتی تا مدرک دکترا را در زمینه مطالعات بازی های کامپیوتری ارائه می دهند. بازی های کامپیوتری به منبع و محرکی چشمگیر از فرهنگ و نیروی اقتصادی قوی تبدیل شده است.

در سال ۲۰۰۵، راجر ایبرت فیلمنامه نویس و منتقد فیلم باعث برانگیختن طوفانی آنلاین شد با این ادعایش که “بازی های رایانه ای هیچگاه نمی توانند هنر باشند”  و اینکه “ هیچ کس در داخل و خارج از این عرصه تاکنون  نتوانسته است ارزش یک بازی را در حدی ارزیابی کند که بتواند آن را با درام نویسان، شاعران، فیلمسازان،‌ رمان نویسان و آهنگ سازان برجسته مقایسه کند”. در آن زمان این استدلال به اندازه ای قوی بود که همه را به فکر فرو برد. اما رخداد دو چیز در این دهه باعث شده که ارزیابی ایبرت به شدت ابتدایی و سطحی به نظر برسد.

مساله اول ظهور جنبش های بازی های مستقل است، که با احساس تغذیه می شود نه با تجارت، و با ابزارهای توسعه ی رایگان همچون موتورهای بازی سازی رایگان یونیتی، اینفورم، و توین تقویت می شود. هندی ها اکنون هزاران بازی شخصی نادر و عجیب و قابل توجه می سازند که بسیار شبیه کارهای هنری هستند. نویسنده هایی همچون امیلی شورت، پراپنتین و جان اینگولد بدنه های قوی می سازند. کسی نمی تواند زیبایی خیره کننده ی بازی  جورنی ساخته ی موسسه ی مستقل توسعه بازی های کامپیوتری دت‌گیم‌کامپانی، احساسات شدید موجود در بازی اکچوال‌سانلایت ساخته ی موسسه ویل‌اونیل، یا درون گرایی ذهنی برانگیخته در  بازی The Witness ساخته ی موسسه تکلا را نادیده بگیرد.

مساله دوم ظهور و ایجاد تجربه ی جدیدی است که تکنولوژی های مربوط به بازی و سینما را به صورتی پویا به هم ترکیب کرده که نه بازی هستند نه سینما. عناوینی غیر قابل تفکیک همچون  “P.T” ساخته ی هیدئو کوجیما، fatale ساخته ی  موسسه تیل‌آف‌تیلز tale of tales و dear eshter ساخته ی  the chinese room نوید بزرگی برای آینده ی سرگرمی دیجیتال و البته هنر خواهند بود.

برایان موریارتی، پروفسور  IMGD طراحی بازی در موسسه پلی تکنیکورسستر

منبع: تایم


دیدگاهی بنویسید

اولین دیدگاه را شما بنویسید

avatar
wpDiscuz
آرشیو