موسیقی

نگاهی به سبک کاری ونگلیس

به این نقد امتیاز بدهید
نگاهی به سبک کاری ونگلیس

نگاهی به سبک کاری ونگلیس

حتی اگر او را نمی شناسید، حتما نام ونگلیس را شنیده اید. او پیش تر برای فیلم ارابه های آتش برنده اسکار شده است، فیلمی که عمدتا به خاطر موسیقی متنش معروف شده است. او هم چنین موسیقی متن فیلم بلید رانر و مجموعه معروف شبکه پی بی اس به نام گیتی را کارگردانی کرده است. کارهای او عمدتا حال و هوایی مربوط به فضا و کهکشان دارند. آلبوم تازه او به نام رزتا هم به دنبال روایت قصه ای جاری در بستر فضا است. 

رزتا یک آلبوم مفهومی است که تحت تاثیر یکی از ماموریت های آژانس فضایی اروپا، به همین نام قرار دارد. این ماموریت که در سال ۲۰۱۴ انجام شد با موفقیت به پایان رسید و کاوشگری بر روی یک ستاره دنباله دار قرار گرفت. جالب این است که ماموریت رزتا همین چند وقت پیش به پایان خود رسید، یعنی یک هفته قبل از عرضه آلبوم ونگلیس.

ونگلیس در این باره می گوید: “خودم را در جایگاه رزتا تصور کردم و به سفر پرداختم. حیرت انگیز بود. گاهی اوقات باید وارد تاریکی محض شوید. گاهی اوقات می شود دنیا را مثل یک کودک دید.” 

این آهنگساز ۷۳ ساله در شهرک آگریا در یونان به دنیا آمده و موسیقی را به صورت شخصی یاد گرفته است. او در سال ۱۹۶۸ با همکاری دوستانش گروه راک پراگرسیوی موسوم به “آفرودایتس چایلد” تشکیل داد. او همان ابتدا شروع به کار با ابزار سینث سایزر کرد. خیلی زود معلوم شد صدایی که او تولید می کند یک اثر هنری واحد است. به تدریج شروع کار در زمینه موسیقی فیلم کرد. 

ونگلیس معتقد است بیش تر سینث سایزرها به شکل درستی طراحی نشده اند: “منطق آن ها کاملا با منطق انسان متفاوت است.” به همین دلیل ونگلیس سیستم گسترده سینث سایزر خودش را ساخت. با کمک این ابزار او موفق شد به تنهایی یک ارکستر موسیقی کامل را اجرا کند. او در ادامه می گوید که بیش تر کارهای منتشر شده اش (حتی کارهای مربوط به سال ها پیش) تنها یک بار اجرا شده و ضبط شده اند. 

ونگلیس ادامه می دهد: “می خواهم تا جایی که ممکن است به خلوص موسیقی نزدیک شوم. هیچ وقت دوست ندارم بگویم این خوب است، آن بد است، باید یک بار دیگر تکرار کنم، دیگر کافی است و … .”

و همین ویژگی است که او را از دیگر همتایان خود در زمینه موسیقی الکترونیک که در دهه هفتاد و هشتاد فعال بودند، متمایز می کند. هنرمندانی مثل کرافت ورک، جان کارپنتر و تنجرین دریم به این معروف هستند که در هنگام ضبط در استودیو، لایه های موسیقی مختلف را به کار اضافه می کردند. 

پاول هاسلینگر، یکی از اعضای گروه موسیقی آلمانی تنجرین دریم که در دهه هشتاد شهرت زیادی به هم زده بود در این باره می گوید: “وجه تمایز اصلی همان ملودی است. فرقی نمی کند فیلم بلید رانر باشد یا ۱۴۹۲، همیشه پای یک ملودی قوی در میان است. ونگلیس در این زمینه یک استاد مسلم است.”

هاسلینگر که خودش این روزها مشغول آهنگ سازی مجموعه Halt and Catch Fire است، معتقد است مهم ترین صدایی که در کارهای ونگلیس دیده می شود ریشه در موسیقی کلیسایی دارد: “او به همان ترتیبی از طنین اندازی استفاده می کند که یک نوازنده ارگ در کلیسا از ساز خود بهره می برد.” هاسلینگر معتقد است موسیقی ونگلیس نسل جدیدی از آهنگسازان را به دنیا معرفی کرد. از جمله آن ها می توان به مک کوایل اشاره کرد، کسی که به تازگی بابت آهنگسازی سریال مستر ربات برنده جایزه امی شد. 

کوایل می گوید ونگلیس، این آهنگساز یونانی به او نشان داد که موسیقی الکترونیک هم روح و حیات خود را دارد: “افراد زیادی هستند که برای بازسازی یک ارکستر در استودیو از موسیقی الکترونیک و نمونه های آن استفاده می کنند. ولی این کار این گونه نیست که بتوان گوشه ای نشست و خیلی راحت آن را اجرا کرد. وجه تمایز موسیقی الکترونیک، تا جایی که من متوجه شده ام، ونگلیس است. موسیقی الکترونیک شبیه یک ارکستر واقعی نیست، ولی همان غنا و احساس را دارد.”

احساس یعنی همان چیزی که ونگلیس در موسیقی خود به فیلم بلید رانر اضافه کرد. یوهان یوهانسن قرار است آهنگسازی قسمت دوم این فیلم را بر عهده بگیرد. او قسمت اول بلید رانر را وقتی سیزده ساله بوده در ایسلند دیده است، او هم بر روی کیفیت منحصر به فرد موسیقی ونگلیس تاکید می کند. 

یوهانسن در این زمینه می گوید: “او در زمینه ساخت این جهان صوتی عظیم، طنین انداز و اتمسفری فوق العاده عمل کرده است. نحوه استفاده او از فضا (طنین آکوستیک فضایی که در آن مشغول تولید صدا هستید) حیرت انگیز است. او از فضا به عنوان بخشی از موسیقی استفاده می کند.”

برای ساخت قسمت دوم بلید رانر هیچ پیشنهادی به ونگلیس ارائه نشد، ولی او مشکلی با این مساله ندارد: “نمی شود همیشه در حال تکرار خودت باشی. یک بار در زندگی چنین فرصتی پیش آمد. مثل این است که یک موسیقی دیگر برای ارابه های آتش بسازم. غیرممکن است.”

علاوه بر این او ترجیح می دهد تمرکز خود را بر روی گیتی معطوف کند. 

ونگلیس ادامه می دهد: “ما بخشی از این جهان هستیم، موسیقی رمز آن است. موسیقی بیش تر از آن که هنر باشد، علم است. رمز اصلی جهان را در موسیقی می توان پیدا کرد. البه این موضوع خیلی مهمی است و باید در فرصت مناسب تری درباره آن صحبت کرد.” ما هم منتظر این فرصت مناسب تر می مانیم. 

تیم گریوینگ

منبع: npr.org


دیدگاهی بنویسید

اولین دیدگاه را شما بنویسید

avatar
wpDiscuz
آرشیو