کشتی بدون لبخند – Boat of No Smiles

عکاس: ادی آدامز – Eddie Adams

سال: ۱۹۷۷

نگاهی به عکس کشتی بدون لبخند

نگاهی به عکس کشتی بدون لبخند

نادیده گرفتن مشکلات پناهندگان کار سختی نیست. در مورد پناهندگان همیشه تعدادشان از فردیتشان مهم تر است. گروهی از افراد که از یک سرزمین به سرزمینی دیگر می روند. ولی یک عکس شاید بتواند این تصور را از بین ببرد. در روز شکرگذاری سال ۱۹۷۷، هنوز خورشید بالا نیامده بود که ادی آدامز، عکاس خبرگزاری آسوشیتد پرس نظاره گر کشتی ماهیگیری شد که مملو از پناهندگان ویتنامی در حال حرکت به سمت تایلند بود. او با مقامات نیروی دریایی مشغول گشت زنی بود که متوجه شد این قایق متزلزل همراه با پنجاه پناهنده بعد از روزها سرگردانی در حال حرکت به سمت ساحل است. دو سال بعد از عقب نشینی نیروی آمریکایی از ویتنام، ویتنامی ها هنوز در حال فرار از ویتنام پس از جنگ بودند و به دنبال یک پناهگاه امن می گشتند. اغلب ردشان می کردند و از آن ها می خواستند که به یک جای دیگر بروند. آدامز سوار کشتی شد و به عکاسی از پناهندگان پرداخت. وقت زیادی نداشت. در نهایت، مقامات از او خواستند که پیاده شود. آدام امیدوار بود حضور او در صحنه و عکاسی از پناهندگان به نفع آن ها تمام شود و تایلند آن ها را بپذیرد. از این نظر اوضاع به نفع او تمام شد. آدامز عکس ها را برای خبرگزاری فرستاد و یک گزارش کوتاه در این باره نوشت. در ظرف چند روز این عکس ها سراسر جهان پخش شدند. این تصاویر حتی به کنگره ایالات متحده هم رسیدند و باعث شدند آمریکا در فاصله بین ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۱، دویست هزار پناهنده ویتنامی را وارد کشور کند. آدامز در این باره گفته بود: «عکس ها کار خودشان را کردند. مجبورشان کردند کاری انجام دهند.» 

منبع: Time

۵

دیدگاهی بنویسید.

avatar