۵ (۱۰۰%) ۲ votes

چه بگویم – What’d I Say
خواننده: ری چارلز – Ray Charles
سبک: آر اند بی، سول
سال انتشار: ۱۹۵۹

نگاهی به آهنگ چه بگویم

نگاهی به آهنگ چه بگویم

ری چارلز، در یکی از شب های توری که در سال ۱۹۵۹ در پیش گرفته بود، دیگر چیزی برای ارائه نداشت. اما هنوز باید بر روی صحنه می ماند و نمی توانست مراسم را تمام کند. همان جا بود که به صورت بداهه شروع به اجرای آهنگ چه بگویم کرد. خود چارلز در جایی گفته است که این آهنگ: «کاملا بی ربط است، متن آن هیچ معنی ندارد و تنها شبیه یک اجرای ندا و پاسخ (Call and Response) به نظر می رسد.» واکنش تماشاگران اما فوق العاده بود. از طریق واکنش آن ها، چارلز پی برد که می تواند این اثر را به یک کار موفق تبدیل کند. بنابراین چند هفته بعد آن را ضبط کرد. چه بگویم به یکی از پرفروش ترین آهنگ های تمام دوران تبدیل شد. 

چارلز در ادامه درباره این آهنگ و اجرای آن شب می گوید: «مردم دیوانه شده بودند، عاشق آن زمزمه های آرام کار شده بودند. البته بعدا عده ای معتقد بودند این آهنگ، یک کار سخیف است.» چارلز اشاره به صدای اغواگرانه و وسوسه کننده گروه همخوان ها در یکی از بخش های معروف آهنگ دارد. «ولی مهم نبود. مهم این بود که همه درباره این آهنگ حرف می زدند و آن را زمزمه می کردند. این اثر زمینه ساز موفقیت ما شد.»

شاید اجرای بداهه همین اثر باعث شد که خیلی ها ری چارلز را یک نابغه بنامند. در آن شب جادویی بود که چارلز به یک باره شروع به نواختن کرد و از همخوان ها خواست که هرچه او می گوید را تکرار کنند. بعد از پایان کار، رقصنده ها به سمت او هجوم آوردند. آن ها می خواستند بدانند کجا می توانند نسخه ای از این آهنگ تهیه کنند؟

چه بگویم را شاید نتوان یک آهنگ کامل در نظر گرفت (این اثر در اصل مجموعه ای است از اشعار کوتاه و بی ربط، همکاری همخوان ها و یک پل یا بریج). نسخه اصلی آهنگ شش دقیقه و سی ثانیه بود. برای آماده کردن یک نسخه مخصوص انتشار، چارلز همراه با یک مهندس صدا به نام تام داود بخش هایی از کار را کوتاه کرد و به آن سروشکل بهتری داد. اما صرف نظر از این مسائل، چارلز در آن شب دوباره به سراغ موسیقی گاسپل رفت، حوزه ای که در آن شناخت فوق العاده ای داشت، او بر روی آن صحنه موفق شد همان هیجان مشترک و همگانی را به وجود بیاورد که در اجراهای ندا و پاسخ کلیساها برقرار می شد. به قول چارلز: «در کلیسا همه چیز ساده بود. واعظ آهنگی می خواند یا حرفی را بر زبان می آورد. حضار هم در پاسخ به او شروع به خواندن می کردند.»

این دقیقا همان روشی است که ری چارلز برای اجرای چه بگویم استفاده کرده است. او با کمک پیانوی خود جمعیت را مرتب به وجد می آورد. زمزمه ها و آه و ناله هایی که چارلز با گروه همخوان ها رد و بدل می کند، شما را به گذشته و عصر آیزنهاور باز می گرداند. چند دهه از اجرای این آهنگ گذشته، ولی شنیدن آن همچنان دلپذیر و تماشایی است. 

منبع: NPR / Rolling Stone  

این آهنگ را می توانید اینجا بشنوید:

دیدگاهی بنویسید

avatar