به این نقد امتیاز بدهید

پاریس، یک روز بارانی – Paris Street; Rainy Day
نقاش: گوستاو کایبوت – Gustave Caillebotte
تکنیک: رنگ روغن روی بوم
سال خلق: ۱۸۷۷ -۱۸۷۶

نقد نقاشی پاریس، یک روز بارانی

نقد نقاشی پاریس، یک روز بارانی

گوستاو کایبوت در مدرسه هنرهای زیبا تدریس کرده بود و تحت تاثیر اصول و سنت های هنر آکادمیک قرار داشت. او را می توان جزو دسته رئالیست های جنبش امپرسیونیسم قلمداد کرد. به همین دلیل کارهای او بیش تر از این که شبیه آثار مونه، رنوار یا پیکاسو باشند؛ از نظر سبکی تحت تاثیر کارهای مانه و دگا هستند. نقاشی های رئالیستی کایبوت، او را به سمت هنر مدرن نزدیک می کند. او به دنبال این بود که جهان را به همان شکلی که هست به تصویر بکشد و نه آن طوری که باید باشد. با این حال باید در نظر داشت که در سبک او هم گهگاهی تفاوت های قابل توجهی دیده می شود. کایبوت که وضع مالی بسیار خوبی داشت، علاوه بر این که خودش به طراحی چند نقاشی مدرن برجسته پرداخت، با خرید نقاشی های امپرسیونیستی دیگران و یا کمک های مالی، سعی می کرد از هنرمندان دیگر هم پشتیبانی کند.

پاریس، یک روز بارانی یکی از شاهکارهای اوست. در این اثر، کایبوت یک صحنه از زندگی روزانه مردم (که مورد علاقه امپرسیونیست هاست) را با عظمتی نامتعارف و ترکیب بندی هنرمندانه به تصویر کشیده است. نقاش به سراغ طراحی این خیابان های پهن رفته است. این نوع خیابان ها که توسط بارون اوسمان، طراحی شهری معروف پیاده سازی شده بود، چشم انداز پاریس را به کلی تغییر داده بود. محصول نهایی کایبوت اثری است که هم واقع گرایانه است هم ساختگی، هم معمولی به نظر می آید و هم طراحی شده. شخصیت هایی که او طراحی کرده، جدا از صحنه به نظر می رسند. به نظر می رسد نوعی غرابت میان آن ها و این خیابان بزرگ وجود دارد. در مقایسه با چشم انداز وسیع و معماری های عظیمی که در اثر دیده می شود، انسان های داخل این نقاشی کاملا حقیر و محصور به نظر می رسند. بسیاری از این افراد تک و تنها هستند و در تفکرات خود غرق شده اند، همه افسرده و غمگین به نظر می رسند. در قدم زدن آن ها نوعی عجله دیده می شود. حالت کادربندی شده نقاشی و جلوه های شبه عکاسی که به آن اضافه شده، این اثر را به یک کار مدرن تبدیل کرده است. اگرچه این اثر را معمولا به مکتب امپرسیونیسم نسبت می دهند، اما پاریس، یک روز بارانی به جای این که همچون کارهای امپرسیونیستی در فکر به کارگیری ضرب های آزادانه قلم مو  باشد، بر رئالیسم و استفاده از خطوط تمرکز کرده است.

در این نقاشی تعدادی از عابران پیاده را می بینیم که در میدان دوبلین در حال رفت و آمد هستند. ترتیب قرارگیری مسیرها و ساختمان ها به کایبوت این امکان را داده است که از عمق نمایی دو نقطه ای استفاده کند. با توجه به نوری که در صحنه جاری است می توان به این نتیجه رسید که این صحنه، یک بعدازظهر زمستانی را به تصویر می کشد. تمرکز اصلی ترکیب بندی بر روی زن و شوهری است که در جلوی قاب قرار دارند. آن ها عضو طبقه متوسط جامعه هستند، یک چتر در دست دارند و هریک؛ آخرین مدل لباس های پاریسی را پوشیده اند. زن، کتی با حاشیه هایی از جنس خز و یک کلاه دارد. مرد هم یک کلاه سیلندری بر سر دارد و یک جلیقه، پاپیون و کت فراک پوشیده است. او یقه های کتش را برگردانده است. در پس زمینه مردمی از طبقه متوسط و کارگر در حال رفت و آمد هستند. علاوه بر طراحی پرابهت ساختمان ها، دیگر ویژگی مهم این نقاشی، چترهایی هستند که افراد مختلف با خود حمل می کنند. این چترها نه تنها از صاحبان خود در برابر باران و برف محافظت می کنند، بلکه هم چنین ابزاری هستند برای محافظت در برابر آدم های دیگر. 

همچون دگا، دیگر نقاش امپرسیونیست مطرح، کایبوت هم بسیار تحت تاثیر عکاسی قرار داشت. در آن زمان، عکاسی هنری بود که به تازگی به جهان معرفی شده بود. از جمله تاثیرات عکاسی بر این اثر می توان به نحوه کادر بندی اثر اشاره کرد. نقاشی به گونه ای است  که گویی نقاش، به عکاسی از فعالیت روزانه مردم پرداخته است. در حقیقت همچون دگا، کایبوت هم در آثارش زمان زیادی را صرف نحوه قرار گیری سوژه های خود در تمام بخش های تصویر می کرد. تیر چراغ برقی که پشت سر دو شخصیت اصلی دیده می شود؛ قاب را از نظر افقی به دو قسمت تبدیل کرده است. ساختمان های بالای قاب و خیابان های سنگفرش شده پایین هم قاب را از نظر عمودی دو نیمه کرده است.

پاریس، یک روز بارانی اولین بار در آوریل ۱۸۷۷ و در نمایشگاه امپرسیونیست ها به نمایش درآمد. بعد از آن تا اواسط قرن نوزدهم، این اثر در اختیار خانواده کایبوت بود، اما در حال حاضر در اختیار موسسه هنر شیکاگو قرار دارد. 

منبع: Visual Arts Cork

دیدگاهی بنویسید

avatar