۵ (۱۰۰%) ۲ votes

مکتب آتن – The School of Athens

نقاش: رافائل – Raphael

سال: ۱۵۰۹ – ۱۵۱۱

نقد نقاشی مکتب آتن

نقد نقاشی مکتب آتن

در سال ۱۵۰۸، در اوج رنسانس، یک نقاش جوان ۲۵ ساله که او را رافائل می نامیدند، توسط ژولیوس دوم  به واتیکان فراخوانده شد تا یکی از بزرگ ترین و مهم ترین سفارش های کاری عمر خود را انجام دهد. دکوراسیون اقامت گاه پاپ. پاپ از این اقامت گاه که در طبقه دوم کاخ واتیکان واقع شده، به عنوان کتابخانه استفاده می کرد. در همین اتاق و در فاصله بین سال های ۱۵۰۹ تا ۱۵۱۱ بود که رافائل دیوار نگاره مشهور خود یعنی مکتب آتن را خلق کرد. از این نقاشی به عنوان بزرگ ترین نقاشی دوران رنسانس یاد می شود. مضمون این اثر و به طور کلی مضمونی که رافائل برای کل این اقامت گاه در نظر گرفت، ادغام تفکر مادی (یونان) و معنوی (مسیحیت) است. رافائل که رقیبی جدی برای میکلانژ، هنرمند مشهور ایتالیایی شده بود، سفارش سه اقامت گاه دیگر را هم در واتیکان بر عهده گرفت (از آن ها به عنوان اتاق های رافائل یاد می شود) و تا زمان مرگ ناگهانی خود در سال ۱۵۲۰، در رم باقی ماند. 

این دیوارنگاره نمایان گر حقیقت طبیعی است که از طریق استدلال به دست آمده است. در زیر طاق یک کلیسای مهم با سقف و ستون هایی برجسته که با مجسمه هایی از آپولو (ایزد موسیقی و روشنایی) و مینرو (ایزدبانوی عقل و هنر) تزئین شده است، جمعی از فیلسوفان و خردمندان گذشته و هنرمندان و ولی نعمت های مطرح دوران رنسانس، یا مشغول بحث با یک دیگر هستند و یا در سکوت به سر می برند. منظره خارق العاده خطی و عمیقی که نقاش انتخاب کرده باعث شده که با یک عمق خیالی باورنکردنی مواجه شویم. در مرکز تصویر افلاطون را می بینیم (با یک ریش بلند سفید و ظاهری شبیه لئوناردو داوینچی ). او با یک دست تیمائوس، کتاب خود را در دست گرفته است و با دست دیگر به بهشت، بستر ایده آل ها اشاره می کند. ارسطو در کنار او قرار دارد، در یک دست کتاب اخلاقیات را گرفته و با دست دیگر به زمین اشاره می کند. این دو فیلسوف و اشاره ای که با دست نشان داده اند حاوی نکته ای است و این نکته، محور اصلی تفکرات مارسیلیو فیچینو، محقق و کشیش ایتالیایی بود که در قرن پانزده آثار افلاطون را به لاتین ترجمه کرد. حالت دست ارسطو نماد روحیه مثبت گرایانه است. ژست عمودی دست افلاطون هم به یک کیفیت برتر اشاره دارد، به تفکری در باب ایده های مختلف. 

در سمت چپ، سقراط با یک خرقه زیتونی ایستاده است و مشغول صحبت با گروهی است. گروهی که شامل کریسپس، گزنفون، آیسخینس و آلکیبیادس می شود. کسی که کنار زنو، دانشمند قابل احترام ونیزی ایستاده است، اپیکور است. او چند برگ انگور به عنوان تاج بر سر گذاشته است و احتمالا مشغول دفاع از نظریه لذت گرایی (هدونیسم) است. فیثاغورس که در محاصره شاگردانش قرار دارد، از طریق یک کتاب مشغول تدریس دیاتسارون (انجیلی به روایت تاتیان سُریانی، که به زبان سریانی و حدوداً در سال ۱۵۰ میلادی نگاشته شده است) است. در یک تضاد قابل توجه،  گزنوکراتس دقیقا روبه روی او قرار دارد (عده ای می گویند شاید پارمنیدس باشد). در پیش زمینه نقاشی،  هراکلیتوس غمگین با ظاهری شبیه میکلانژ نشسته و سرش را روی دستش گذاشته است. عدم وجود این پیکر در نسخه اصلی نقاشی و سبک میکلانژی آشکار آن، ما را به این نتیجه می رساند که رافائل این شخصیت را در سال ۱۵۱۱ اضافه کرده است، زمانی که میکلانژ شروع به طراحی بر روی سقف کلیسای سیستین کرده بود. رافائل که مهارت رقیب خود را تحسین می کرد، تصمیم گرفت در اثر خود با برقراری ارتباطی بین میکلانژ و هراکلیتوس، از او قدردانی  کند. به نظر می رسد پسربچه ای که کنار اپیکور قرار دارد و گویا هیچ علاقه و درکی نسبت به این همه متفکر اطراف خود ندارد، فدریکو گونزاگا باشد. او یکی از ولی نعمت و مجموعه داران پرنفوذ شهر منتووا بود. عابری که یک ردای بدون آستین شفاف با رنگ روشن پوشیده و لبخندی دا وینچی وار بر لب دارد، احتمالا فرانچسکو ماریا دلا روور، برادرزاده ژولیوس دوم و دوک آتی اوربینو باشد. 

کسی که با آسودگی بر روی پله ها لم داده است، باید دیوژن باشد، کسی که توسط پیروان آکادمی همیشه مورد نکوهش قرار می گیرد. رافائل در سمت راست ارسطو، معمار برجسته عصر رنسانس یعنی دوناتو برامانته را در قالب اقلیدس به تصویر کشیده است. او روی میزی خم شده و احتمالا مشغول تفکر در مورد یک نظریه است. برامانته که مشاور ژولیوس دوم بود و آشنایی دوری با رافائل داشت، کسی بود که این نقاش را به رم آورد. رافائل جوان هم با نوشتن نام برامانته در حاشیه طلایی لباسش در نقاشی، به نوعی از او قدردانی کرده است. شخصی که سمت راست قرار دارد و با تاجی که بر سر دارد مشخص است، بطلیموس جغرافی دان است که کره زمین را در دست گرفته است. تصور می شود مرد جوانی که کنار بطلیموس ایستاده و به مخاطب خیره شده، خود رافائل باشد. شخصی که با ردای سفید کنار او ایستاده اسم سودوما است، هنرمندی که زودتر از رافائل کار طراحی دکوراسیون داخلی این نوع اقامت گاه ها را شروع کرد. 

هم چون دیگر آثار رافائل، مهم ترین ویژگی این اثر این است که نقاش از پالت رنگی رنسانسی استفاده کرده است. به این ترتیب با این تهمید، او بر روی بعضی از شخصیت ها تاکید می کند و کانون توجه مخاطب را در اختیار خود می گیرد. با کمی دقت می توانید متوجه شوید که رنگ های روی تابلو، چه نقش مهمی در مرکز توجه قرار دادن نگاه بیننده دارند. 

منبع: Visual Arts Cork

دیدگاهی بنویسید

اولین دیدگاه را شما بنویسید

avatar