۵ (۱۰۰%) ۱ vote

رقص در مولن دلا گالت – Dance at Le moulin de la Galette
نقاش: پیر آگوست رنوآر – Pierre-Auguste Renoir
سال: ۱۸۷۶

نقد نقاشی رقص در مولن دلا گالت

نقد نقاشی رقص در مولن دلا گالت

رقص در مولن دلا گالت همیشه به عنوان یکی از مهم ترین آثاری در نظر گرفته می شود که رنوار در اواسط دهه ۱۸۷۰ انجام داد. مولن دلا گالت یک سالن رقص و کافه در فضای باز بود که به پاتوق بسیاری از هنرمندان ساکن پاریس تبدیل شده بود. رنوار عادت داشت به رقص هایی برود که بعدازظهر یکشنبه ها انجام می شد. او از تماشای زوج های خوشحالی که آن جا بودند لذت می برد. از نظر او، این یک صحنه کامل برای نقاشی بود. 

بیش تر اشخاصی که در رقص در مولن دلا گالت به تصویر کشیده شده اند از دوستان رنوار بودند، او البته از چند مدل حرفه ای هم استفاده کرد. بنابراین می توان گفت صحنه ای که او به تصویر کشیده است یک بازنمایی واقع گرایانه از مشتریان مولن نیست، بلکه برعکس مجموعه ای برنامه ریزی شده از پرتره های مختلف است. 

این نقاشی برای اولین بار در سال ۱۸۷۷ و در نمایشگاه امپرسیونیست ها به نمایش درآمد، این اثر معرف تکنیک اصیلی بود که رنوار خلق کرده بود. تابلو دوستان رنوار را نشان می دهد. بسیاری از منتقدان معاصر معتقدند این تابلو یک الهام مبهم است از واقعیتی که در جریان بوده. رنوار همیشه به خاطر نقاشی های لذت بخش خود معروف بوده است. رقص در مولن دلا گالت همیشه به عنوان یکی از شادترین ترکیب بندی های آثار او در نظر گرفته می شود. 

همچون دیگر آثار رنوار، رقص در مولن دلا گالت تکه ای است از زندگی واقعی و به ثبت فرهنگ واقعی مردم پاریس می پردازد. این نقاشی هم چنین به خاطر ابعاد خود متمایز بود. این کار از نظر اندازه جاه طلبانه ترین کاری بود که رنوار انجام داده بود، تا پیش از او هیچ هنرمندی در چنین ابعادی به ثبت بخشی از زندگی روزانه مردم نپرداخته بود. 

مانند کاری که مانه در نقاشی موسیقی در تویلری انجام داده بود، در رقص در مولن دلا گالت هم رنوار چندین پرتره را به تصویر کشیده است و اکثر این اشخاص، دوستان خودش هستند. با برش زدن این پیکره ها و نمایش بخشی هایی از اندام آن ها، رنوار می خواهد بگوید که این صحنه بزرگ تر است و تا آن سوی این تابلو هم ادامه دارد. 

او پیش تر وقت خود را صرف نقاشی های منظره در فضای باز می کرد، به نظر می رسد همین مساله باعث شده بود که او این بار در تابلوی خود بر روی انسان ها، به ویژه زنان تمرکز کند. 

رنوار از ضربه های قلم مو با رنگ های بسیار روشن استفاده کرده است تا هم جنبش این افراد را نشان دهد و هم در عین حال، عمق بیش تری به کار اضافه کند. رنوار پرتره های خود را غرق در نور و سایه کرده است. او ترکیب بندی را با تکه های نور در هم فرو می برد و سعی دارد که طراوت صحنه را ثبت کند. او رنگ ها را در هم ادغام می کند. مجموع کار، نقاشی شده که از نظر فرم غنی است و نوعی سیالیت در ضربه های قلم آن دیده می شود. سبک خلاقانه و ابعاد بزرگ این نقاشی نشان دهنده توانایی هنری رنوار هستند . 

رنوار با استفاده از رنگ های روشن و ادغام آن ها در یکدیگر به دنبال دستیابی به همان تاثیری بوده که مد نظر داشته است. امتناع او از به کار گیری رنگ سیاه و عدم استفاده از طرح های کلی اطراف پیکره ها جزو تکنیک های سنتی نقاشان امپرسیونیست است. 

با به کار گیری رگه هایی از رنگ های نرم و ترکیب آن ها با پیکره هایی که با رنگ هایی با طراوت به تصویر کشیده شده اند، رنوار یک حس واقعی را به تصویر می کشد، حس عبور لکه های نور از میان شاخه های درختان. او تکه های نور را با صورتی و ارغوانی روشن کار کرده است، اما برای لباس پیکره ها از طیف های تیره تر آبی، سرخ و سبز استفاده کرده است. 

در رقص در مولن دلا گالت، استفاده از نور در تاریکی و طرح اولیه ای که برای آن در نظر گرفته شده عمدتا امپرسیونیستی است. او این اشخاص را غرق در نور و سایه می کند. بخش های مختلف نور طبیعی و نور مصنوعی ترکیب بندی را تقسیم بندی می کنند و طراوت صحنه را به تصویر می کشند. نور خورشید تضاد خوبی با لباس های تیره دارد. ضربه های قلم موی سبک رنوار به نقاشی جنبش خاصی اضافه کرده است. 

عبور نور خورشید از میان شاخ و برگ درختان نوعی سرزندگی به این نقاشی داده و علاوه بر ایجاد نوعی صمیمیت، بیننده را در حال و هوایی تابستانی قرار می دهد. در این نقاشی رنوار استعداد حقیقی خود را آشکار می کند. با یک ترکیب بندی طرف هستیم که سبک های هنری پرتره های جمعی، طبیعت بی جان و نقاشی منظره را به یک دیگر پیوند می زند. 

منبع: Artble

دیدگاهی بنویسید.

avatar