به این نقد امتیاز بدهید

وارثین – The Heiresses

کارگردان: مارسلو مارتینسی – Marcelo Martinessi

بازیگران: آنا برون، مارگاریتا لرون، آنا ایوانوا

سال: ۲۰۱۸

نقد فیلم وارثین

نقد فیلم وارثین

نتیجه اولین فیلم بلند مارسلو مارتینسی کارگردان اهل پاراگوئه ورود به رقابت جشنواره فیلم برلین شد. وارثین فیلمی است که در چارچوب سبک و فرم خودش قرار گرفته است. فیلم، پرتره ای از فلج بودن را ارائه می دهد به شکلی که بی شباهت به دوبلینی های جیمز جویس نیست؛ همچون از نظر سبک و شیوه فیلم که تقریبا بدون تحرک است و داستان آن آن قدر آرام پیش می رود که پیشرفت داستان چندان محسوس نیست تا جایی که می بینیم فیلم تقریبا به اوج داستان رسیده است و ما چندان روند پیش روی داستان را احساس نکرده ایم. در واقع این اوج یک تجلی و ظهوری نامحسوس است که که با آن روبه رو می شویم، تنها به این خاطر که ما هیچ وقت با شخصیت محوری فیلم چندان همراه نمی شویم؛ او خانمی سالخورده و بی پول است که ارثیه و اموال پدری اش را می فروشد در حالی که شریک زندگی اش به خاطر مقروض بودن به زندان افتاده است.

وقتی مسیر و روند سکوتی که کِلا (با بازی آنا برون) پیش گرفته را دنبال می کنیم (هنگامی که او در سکوت خانه بزرگ و خالی اش قرار دارد و هر از چند گاهی این سکوت با صدای خریدارانی شکسته می شود، بیشتر صداهایی  که می شنویم صدای دیگرانی است که در اطراف او در حال گپ زدن هستند) همچون روند تصویرسازی های از نوع جویس، ما شاهد چندین وضعیت در هم آمیخته و گره خورده خواهیم بود. اولین وضعیتی که مورد توجهمان قرار می گیرد مربوط به جامعه پاراگوئه است که در فیلم توسط شخصیت هایی به نمایش در آمده که تقریبا همگی زنانی پا به سن گذاشته هستند، بورژواهایی که یادگار دورانی هستند که در آن زنانی بودند که مردان خانه و پول در اختیارشان قرار می دادند و برای ارتباط جنسی پیش آن ها می رفتند. جایی که ارتباطی عمیق بین دو زن تنبل کمتر شرمسار کننده بود تا این که یکی از این زنان واقعا کار کنند (در آغاز فیلم وقتی که کِلا در رنگ کردن خانه حضور ندارد، او و کیکوتا وقتشان را با حرف زدن و رفتن به شهر می گذرانند در حالی که خدمتکارش هر روز کارهای خانه را انجام می دهد). در این محیط، ناتوانی کِلا از دستوری اجتماعی نشات می گیرد که بخشی از اساس این جامعه است و نهایتا او را به سمت پنهان کردن وضعیت مادی اش سوق می دهد انگار که دارایی اش رازی شرمسارکننده باشد. البته ناتوانی او به خاطر سرشت احساسی و جنسی اش نیز هست.

با مشاهده کِلا که به راننده شخصی افرادی ثروتمند و مادربزرگانی پیر تبدیل شده است، فیلم بیننده را دعوت به فکر کردن درمورد دوره ای قدیمی و کهنه می کند، دوره ای که تنها یادگارها و آنتیک هایی از آن برای فروش باقی می ماند (وراثتی که در عنوان فیلم به آن اشاره شده است پیوند با گذشته ای دارد که هیچ نویدی را برای آینده با خود ندارد). همچنین فیلم ما را به فکر کردن درباره زیبایی هایی دعوت می کند که در طول زمان کم رنگ می شوند و درباره چیزهایی که قابل خرید  و فروش نیستند اما به هر حال ما صاحب آن ها هستیم، برای نمونه چیزهایی همچون نام خانوادگی یا دانشی که به دست می آوریم (ایده ای که به آن اشاره ای مختصر می شود توسط تنها شخصیت فیلم که متعلق به طبقه بازنشستگان نیست). سکوت و مشکل تکلم کِلا، بیننده را از پیش برد هرگونه احساس همدردی باز می دارد، نهایتا هم برای بیننده مشکل می شود که از بحران شخصی او و یا وضعیتی که برایش پیش می آید چندان متاثر شود.

بندیکت پرات

منبع: Cineuropa

دیدگاهی بنویسید.

avatar