به این نقد امتیاز بدهید

لوگن – Logan
کارگردان: جیمز منگولد
فیلم نامه نویس: مایکل گرین، دیوید جیمز کلی
بازیگران: هیو جکمن، پاتریک استوارت، بوید هالبروک، ریچارد ای گرانت
تهیه کننده: فاکس قرن بیستم
سال انتشار: ۲۰۱۷

نقد فیلم لوگن

نقد فیلم لوگن

لوگن به حدی خوب است که ممکن است فراموش کنید با یک فیلم ابرقهرمانی سروکار دارید. فیلم، دنباله ای دیگر بر حماسه خستگی ناپذیر مردان ایکس است، اما به هیچ وجه همچون یک گزینه اضافی یا بهانه ای برای شروع یک دنباله تازه رفتار نمی کند، لوگن یک فیلم کامل و واقعی است. هیو جکمن یک بار دیگر در نقش ولورین ظاهر شده است، جهش یافته ای که لوگن هم نامیده می شود و همیشه یکی از جذاب ترین شخصیت های این سری بوده است. شاید جذابیت های ذاتی جناب جکمن بتواند رنگ و بوی تازه ای به فضای غم افزای داستان این فیلم بدهد، اما برای کسانی که چندان پیگیر داستان های مصور نیستند، عامل جذابیت این فیلم؛ تلاش لوگن برای پرهیز از خشونت است. بیزاری از خشونت و در عین حال غوطه ور شدن در آن، دوگانگی است که برای بینندگان این مجموعه آشنا به نظر می آید، بینندگانی که احتمالا از این مبارزه های تکراری خسته شده اند. 

این دهمین باری است که آقای جکمن در نقش لوگن ظاهر می شود. اگر چه چنگال های این شخصیت هم چنان سالم و دست نخورده هستند، اما فیلم هم از نظر روایت و هم از نظر سبک با تغییرات گسترده ای همراه شده است. لوگن را جیمز منگولد کارگردانی کرده است، کسی که به خوبی با نحوه فیلم سازی در این ژانر کلاسیک آشنا است. فیلم، ترکیبی از دو ژانر وسترن و نئونوآر است. از آن دسته فیلم هایی که در آن غریبه ای از سایه ها بیرون می آید، تنهایی و بار سنگین هستی را کنار می گذارد و تصمیم می گیرد به اصلاح هر چیزی بپردازد که در این جهان در جای درستش قرار ندارد. شما این قهرمان را می شناسید: مردی با لبخندی سرد و لبی شکافته شده، کسی که حتی در همان چند کلمه ای هم که بر زبان می آورد نمی تواند روح زخم خورده خود را پنهان کند. 

افتتاحیه فیلم پرتحرک، خوش ساخت و نسبتا سادیستی است، در اجرای آن، وفاداری به اصول دنیای داستان مصور دیده می شود. لوگن در جایی نزدیک مرز بین مکزیک و آمریکا مشغول چرت زدن است که متوجه می شود چند سارق می خواهند لاستیک های ماشینش را بدزدند. با همان کهن الگوی بیدار کردن خرس عصبانی طرف هستیم، همان شرایطی که در آن، قهرمان با از میان برداشتن دشمنانی که نمی دانند با چه موجودی طرف هستند، توانایی خود را به رخ می کشد. لوگن ابتدا به آن ها هشدار می دهد، اما فایده ای ندارد. همچون تمام آدم بدهای از همه جا می خبر، آن ها هم در نهایت قهرمان را به مرز انفجار می رسانند. خیلی سریع لوگن شروع به تکه پاره کردن آن ها می کند، بدن های انسان هاست که همچون گوشت های کباب شده به اطراف پراکنده می شود. 

در صحنه هایی مثل این، شخصیت ها مانند زباله هایی هستند که قهرمان داستان مجبور است بسته بندی کرده و به گوشه ای پرت کند. البته این جزو مشخصه های ذاتی این ژانر است. لوگن قهرمانی است که از جایگاه واقعی خود دور افتاده است، او نمی تواند اعمالی پوچ گرایانه و بدون هدف انجام دهد. به یک دلیل یا تفکر برای در پیش گرفتن نیاز دارد. به همین دلیل علاوه بر این صحنه های پر از خون و خونریزی، با یک خط داستانی طرف هستیم. داستانی که در آینده ای عاری از قانون و مملو از خشونت و آدم کشی روی می دهد. یک نسل شناس یاغی (ریچارد ای گرانت) و یک نظامی رشوه بگیر (بوید هالبروک)، در کنار لشکری از سایبورگ های نیمه نظامی وارد داستان می شوند. این ماجرا در این حین به لورا (دافنه کین) هم مرتبط می شود، او یک کودک مراقب و وحشی است که بین مرزها فرار می کند. 

خیلی سریع، لوگن به رئیس نیروی مقاومت یک خاندان تبدیل می شود. از جمله اعضای این گروه می توان به لورا (آخرین فرد متولد شده در این جمع) و پروفسور ایکس مریض احوال (پاتریک استوارت) اشاره کرد، کسی که همیشه بزرگ این خاندان بوده است. آقای استوارت معمولا با یک سوهان کار می کند، عنصری که به صورت نمادین نشان می دهد که اضمحلال، معمولا از درون شروع شده و راهی به بیرون پیدا می کند. این مساله مخصوصا در مورد آقای جکمن به نتیجه زیبایی می رسد. این دو نفر گاهی به هم نزدیک شده و گاهی از هم دور می شوند. آن ها دارای نوعی حس آسیب پذیری مشترک هستند. این آسیب پذیری هم در افت جسمانی آن ها دیده می شود (فیلم مملو از آدم های زخم خورده و آسیب دیده است)، و هم در بازی چند جانبه ای که بین عطوفت نامتعارف لوگن و تلاش های نافرجام پروفسور ایکس در می گیرد (او به سبک شاه لیر پدری می کند). 

بخش قابل توجهی از لوگن شامل صحنه های طولانی و تعقیب و گریز می شود. لوگن و دوستانش در جاهای زیادی مجبور به فرار از دست دشمنان می شوند. فیلم سرشار است از غریبه های عجیب و منحرف، آسمان های بیکران و مسافت های بی پایان، کشتار و البته سیاست. منگولد در طول فیلم از کلیشه ها استفاده زیادی می کند، اما بعضی از ایده های او کاملا بکر هستند. این را باید ناشی از ذائقه کلاسیک او بدانیم. او با کلینت ایستوود و هالیوود قدیم بزرگ شده است. او هم چنین یک آدم احساسی است، این را می توان در اشاره او به فیلم شین مشاهده کرد (در جایی از آن فیلم تفنگداری می گوید: “تفنگ فقط یک ابزار است، خیر و شر مربوط به کسی است که از آن استفاده می کند”). کشتاری که با توجیه منطقی صورت می گیرد،  یکی از اصول کلاسیک سینمایی است که هم چنان جایگاه خود را حفظ کرده است. 

لوگن یک نمونه عالی است از نحوه پایین کشیدن فیلم های ابرقهرمانی به زمین و قرار دادن آن ها در بین مردم و واقعیت زندگی. فیلم این مجموعه را به زیبایی به پیش می برد و در عین حال، نشانه های آشکار خود را بر جای می گذارد. فیلم دارای جلوه های ویژه تماشایی است که در آن ها، جهان به نوعی متوقف می شود. البته با فیلمی طرفیم که در آن، این زرق و برق ها در خدمت داستان هستند، نادیده گرفتن واقع گرایی در اصل نشان دهنده تبعات مبارزه بی پایانی است که میان این ابرقهرمانان در گرفته است. این مبارزه اگرچه در ذات خود سرگرم کننده است، اما هم چنین موفق می شود در شرایطی نه چندان آرام و دلپذیر، شما را به لوگن و لورا نزدیک کند. فیلم به شما یادآوری می کند که این موجودات جهش یافته هم چیزی کم از انسان ها ندارند. 

مانولا دارگیس

منبع: The New York Times

1
دیدگاهی بنویسید

avatar
جدیدترین قدیمی ترین بیشترین رای
taha tpa
مهمان
taha tpa

masterpiece