به این نقد امتیاز بدهید

رم – Roma

نویسنده و کارگردان: آلفونسو کوارون – Alfonso Cuaron

بازیگران: مارینا دتاویر، مارکو گراف، یالیتزا آپاریسیو، دنیلا دمسا

سال: ۲۰۱۸

نقد فیلم رم

نقد فیلم رم

خانه‌ی واقع در مرکز فیلم رم آنقدر با جزئیات بالایی ترسیم شده است که در پایان فیلم احساس می کنید خودتان هم در آن زندگی کرده اید. قفسه های کتاب، کاناپه ها، سایه بانی کثیف و ماشین فورد گلکسی که کمی برای این پارکینگ بزرگ به نظر می‌رسد، جت تجاری که هر روز صبح از آسمان عبور می کند، فضایی از جهان فیلم را تشکیل می دهند. این خانه مطمئنا خانه ای مناسب و راحت برای مکزیکو سیتی سال ۱۹۷۰ است، که نمایش دقیقی از حقوق و مزایای بورژواهای تحصیل کرده را نشان می دهد. با اینکه محیط را از زاویه دید خانه‌داری بومی می بینیم، هیچگاه همچون صحنه ای از ظلم و ستم به نظر نمی آید.

آلفونسو کوارون نویسندگی، کارگردانی و فیلمبرداری فیلم رم را به عهده داشته است، فیلمی که خودش آن را «شخصی ترین فیلمش تا کنون» می نامد. معمولا جملاتی از این دست به فیلم هایی آرام، با ارتباط های بین فردی و مبهمی اشاره دارند که فهم آن ها نسبتا مشکل است. فیلم رم هم که در جشنواره ونیز اکران شده است از برخی جوانب در این توصیف قرار می گیرد. در فیلم ما حدود یک سال از زندگی کلئو را دنبال می کنیم، خدمتکاری خانگی که برای خانواده‌ی یک پزشک کار می کند. بیشتر رخدادها دنباله دار بوده و به صورت شهودی اتفاق می افتند. این فیلم، داستانی حماسی و وسیع در مقیاس بر باد رفته است، و نتیجه آن هم فیلمی شده که زمان و مکانی وسیع‌تر از یک شخصیت خاص را به تصویر کشیده است. در پسزمینه شاهد خروش جنبش دانش آموزان ۱۹۶۸ هستیم، همراه با تخریب و آتش‌باران و رویارویی‌های شخصی با جنبش های دنیایی وسیع تر، همان طور که در زندگی واقعی رخ می دهد.

یالیتزا آپاریسیو که اولین بازی‌اش است در نقش کلئو ایفای نقش می کند. کلئو خانه‌داری آرام و مهربان است که در کنار آدله (با بازی نانسی گارسیا) همکار و دوست خانه‌دارش در قسمت مربوط به خدمتکراران در خانه سینیور آنتونیو (بابازی فرناندو گردیاگا) زندگی می کند. ظاهرا هر دو زندگی معمولی و روزمره ای را دنبال می کنند، در اطراف چرخ می زنند و از تنش ها و حساسیت های زندگی کارفرماهایشان می کاهند. البته زندگی خودشان را هم دارند. آدله دوست پسری به اسم رامون (ژوزه مانوئل گوریرو مندوزا) دارد و کلئو هم با پسرخاله اش فرمین (ژوزه آنتونیو گریرو) مردی اخمو و درشت هیکل وارد رابطه شده است. فرمین یک بار پس از آمیزش جنسی با کلئو، لوله دوش را از حمام برمی‌دارد و در حالی که کاملا عریان است برای او حرکات هنرهای رزمی را به نمایش می گذارد که از مربی آمریکایی‌اش یاد گرفته است، کلئو هم با هیجان و البته کمی هراس او را تماشا می کند. این مساله مربوط به کمی قبل از وقتی است که کلئو متوجه حامله بودنش می شود. او این مساله را وقتی که به تماشای فیلم رفته اند به فرمین می گوید، برای دستشویی بیرون می رود و باز نمی گردد.

آن ها دوباره همدیگر را در موقعیت هایی نفس گیر و غافلگیر کننده ملاقات می کنند. در این فاصله، زندگی کلئو و حاملگی اش را دنبال می کنیم، و همچنین تلاش های ترسا همسر آنتونیو که سعی دارد راهی پیدا کند که اگر آنتونیو او و چهار کودک را رها کرد باید چکار کنند. آن ها را با گردش و سفر مشغول می کند، در صحنه ای آن ها را برای جشن سال نو به عمارت باشکوه دوستان ثروتمندش می برد، که این خانواده ها در جنگل وقتشان را با تیراندازی سپری می کنند و به آهنگ جیزز کرایست سوپراستار گوش می دهند. ضیافت بسیار پر جنب و جوشی است، لامپ‌های کریسمس و آتش بازی، سگ ها و بچه هایی که در محیط بازی گوشی می کنند و می دوند، که نهایتا به فاجعه و مصیبتی ختم می شود.

چند مورد دیگر از این مصیبت ها در رم اتفاق می افتد که از نظر فنی بسیار شگفت انگیز هستند. حس و درک کاورون از عمق و حرکات پانورامایی به اوج خود رسیده و بسیار حیرت انگیز است.  دوربین او با گام هایی آهسته و روی ریل در اطراف پرسه می زند، و هر چیزی از محیط را به نمایش می گذارد، چه هیجان سادگی کلئو  و آدله وقتی در خیابان های شلوغ مکزیکو سیتی می دوند و به دیدار دوست پسرهایشان می روند یا تنش های موجود در تظاهرات دانش آموزی.

فیلم با پاسخ هایی برای کلئو و ترسا یا برای کشورشان به پایان می رسد. نیروی سرکوب از جانب مردها در زندگی شان، آن ها را زخمی کرده است. ترسا، کلئو را دارد که از دردهایش بکاهد اما کلئو چه کسی را دارد؟ کاورون هیچ وقت به دنبال رسیدن به نمایش دقیق و واضحی از عشق و رابطه پیچیده آن ها نیست. البته این خود یکی از دلایلی است که رم چنین تاثیر عمیق و ماندگاری به جا می گذارد.

امیلی یوشیدا

منبع: Vulture  

***

پیشنمایش فیلم رم:

دیدگاهی بنویسید

avatar