۵ (۱۰۰%) ۱ vote

تالی – Tully

کارگردان: جیسون رایتمن – Jason Reitman

نویسنده: دیابلو کودی – Diablo Cody

بازیگران: چارلیز ترون، مک‌کنزی دیویس، مارک دوپلاس، رون لیوینگستون

سال: ۲۰۱۸

نقد فیلم تالی (Tully)

نقد فیلم تالی (Tully)

این فیلم دیابو کودی و جیسون رایتمن محصول دوره‌ای است که پرورش کودکان برای والدین به باوری سکولار تبدیل شده است، که با جذابیت و انواع باورها کامل می‌شود.

در داستان این فیلم جیسون رایتمن کشمکش میان یک مادر با پرستار کودکش اوج می‌گیرد.

دیابلو کودی نویسنده و جیسون رایتمن کارگردان پس از ساخت فیلمی احساسی در مورد مادر بودن، اکنون فیلم دیگری با همین مضمون ساخته‌اند. جونو (محصول ۲۰۰۷) آن‌ها در مورد نوجوانی بود که باردار می‌شود و در برابر سقط جنینی جنین، مخالفت می‌کند، سپس راضی نمی‌شود که فرزندش را رها کند تا به فرزندخواندگی پذیرفته شود و با مسائل پیش رو مبارزه می کند. اینجا در فیلم تالی، جایگزینی برای این موضوع نمی‌بینیم. زمانی که فیلم شروع می‌شود، مارلو (با بازی چارلیز ترون) با بچه‌ها بسیار راحت و خوب است، البته هنگام ملاقات با او مشکل می‌توان او را بغل کرد، او می گوید:«اکنون سپری شخصی در برابر آغوش گرفتن دارم».

مارلو با دروو (با بازی رون لیوینگستون) ازدواج کرده است. او مردی خوش اخلاق و البته کاملا بی مصرف است. شب های دروو به قول مارلو این گونه سپری می‌شود: «از پله ها بالا می‌رود، هدستی روی گوش‌هایش می گذارد، زامبی‌ها را می‌کشد و از اتاق بیرون می‌آید.» آن‌ها دارای دو فرزند هستند؛ سارا (لیا فرانکلند) و برادر کوچکترش جونا (آشر میلس فالیکا) که کودکی ناآرام و شلوغ است، وقتی هم که مارلو پشت فرمان است، به پشت صندلی راننده می‌کوبد (چرا مارلو او را آن طرف صندلی نمی نشاند؟). مدیر مدرسه هم جونا را شلوغ و پر سروصدا می‌خواند و می‌گوید که او شبیه یوکللی (نوعی گیتار) است، آن قدر حواس دیگر دانش‌ آموزان را پرت می‌کند که شاید بهتر باشد مدرسه‌اش را تغییر دهد. به هر حال همه چیز به خوبی فراهم است برای متولد شدن بچه سوم مارلو.

وقتی که در فیلم یه مرد لاغر دیگه، نیک و نورا چارلز صاحب فرزند پسری می‌شوند، بزرگ کردن کودک بسیار ساده پیش می‌رود: این زوج کودکشان را در گهواره ای گذاشته و گردنبند مروارید مادرش را کنار می‌گذارند تا با آن بازی کند و سگ فاکس تریری هم مراقبش باشد، و منتظر می‌مانند تا بچه به سرعت بزرگ شود، به همین سادگی. اما این فیلم در سال ۱۹۳۹ ساخته شد. در حالی که تالی محصول زمان و شرایطی است (البته تنها می‌توانست محصول همین زمان باشد) که در آن بزرگ کردن فرزند به باوری سکولار تبدیل شده است که همراه با فداکاری، قوانین غذایی، اختلافات در نحوه تعلیم، و انواع عقاید مذهبی گوناگون همراه است. نیازی به گفتن نیست که رایتمن و کودی سرشار از ارتداد هستند و به عقایدشان هم افتخار می‌کنند. آن‌ها نظرات و عقاید خلاف عرف جامعه را برای افرادی همچون الیزه (الاین تان) جاریِ مارلو در نظر گرفته‌اند، کسی که وعده غذایی فرزندش را اماده کرده و می گوید که دخترش مشغول برنامه‌ای استعدادیابی است. مارلو می پرسد که استعداد او در چیست؟ الیزه هم جواب می دهد: «پیلاتیس (نوعی سیستم آمادگی جسمانی و روحی)»

فیلم از کنایه و طعنه فراتر می‌رود، همان طور که فیلم بالا در آسمان (محصول ۲۰۰۹) ساخته رایتمن وارد قلمروی دنیایی از عجایب می‌شد. وقتی که مارلو نمی‌خواهد میا، فرزند تازه متولد شده‌اش را نگه دارد، بعدا هم هنگامی که بیرون ماشینی که میا در آن است و گریه می کند ایستاده است و  فریاد می زند: «لعنتی»، در این بخش خستگی و کلافه شدن، افسردگی پس از زایمان، و یا حتی بیزاری از ادامه زندگی، ادامه و ساخت زندگی جدید چندان به نظر نمی‌رسد. هنگام صرف شام، مارلو غذایش را روی پیراهنش می ریزد و آن را در می آورد. سارا می پرسد: «مادر بدنت چش شده؟» متحیر و شوکه می‌شود که بدن مادرش از شکل افتاده است. این صحنه شام، فرهنگی را نشانه می گیرد که آن‌قدر نامهربان است که از مادرها انتظار دارد شکل و فیزیک قبل از زایمانشان را حفظ کنند، یا با عجله و سرعتی غیرطبیعی به سر کار برگردند. مادرانگی که تالی به اشاره دارد نه موهبتی خالص است نه مشکلی موقت و مقطعی.

اما بالاخره کمک از راه می رسد. کرایگ (با بازی مارک دوپلاس) برادر ثروتمند مارلو، پیشنهاد یک پرستار کودک می‌دهد. همچون جنی که از چراغی جادویی بیرون بیاید، تالی (با بازی ماکنیس دیویس) ظاهر می شود؛ دختری جوان، آرام، شوخ طبع و رها. این هدیه الهی در اواخر روزی طولانی از راه می‌رسد و قول می‌دهد که از مارلو نگه‌داری کند. مارلو می‌گوید: «فکر می‌کردم که از بچه نگهداری می کنی»، تالی در جواب می گوید:«الان، تو خودت واقعا کودکی هستی». از این پس، نظم و آرامش باز می گردد، کیک برای مدرسه بچه‌ها پخته می شود، گل روی میز صبحانه است و مارلو هم راحت می‌خوابد. تالی شبیه مری پاپینز (محصول ۱۹۶۴) است البته بدون رئیس بازی، با این تفاوت که مری با صاحب کارش در وان پر از آب گرم  نمی رفت، کاری که تالی با مارلو انجام می‌دهد، رازهایشان را با هم در میان می گذارند و از گروه دو نفره‌شان بدون حضور هیچ مردی لذت می برند. و نهایتا شرایط به گونه‌ای پیش می‌رود که تالی صمیمیت و نزدیکی عجیبی با این خانواده پیدا می‌کند.

آنتونی لین

منبع: Newyorker

***

پیش‌نمایش فیلم تالی:

دیدگاهی بنویسید

avatar