۵ (۱۰۰%) ۱ vote

انتقام جویان: جنگ ابدیت – Avengers: Infinity War

کارگردان: برادران روسو

نویسنده: کریستوفر مارکوس، استیون مک فیلی

بازیگران: رابرت داونی جونیور، کریس همسورث، مارک رافلو، کریس ایوانز، اسکارلت جوهانسون، بندیکت کامبربچ، دان چیدل، تام هالند، الیزابت اولسن، دانای گوریرا 

سال اکران: ۲۰۱۸

نقد فیلم انتقام جویان: جنگ ابدیت

نقد فیلم انتقام جویان: جنگ ابدیت

 انتقام جویان: جنگ ابدیت فیلم عجیبی است. تقریبا دو ساعت و نیم طول می کشد و مملو از اکشن، جلوه های ویژه، هیجان و سروصداهایی است که سالن های سینما را به تسخیر خود در می آورند. ولی به نظر می رسد اکشن سرگیجه آور فیلم بیش تر یک عنصر فرعی باشد برای به تصویر کشیدن ایده اصلی که مد نظر سازندگان بوده است: نمایش تک تک خیل عظیم شخصیت های دنیای مارول دست کم برای چند لحظه. در میان فیلم هایی که بین دو دسته داستان محور و شخصیت محور قرار دارند، انتقام جویان: جنگ ابدیت به طور عجیب و غافلگیر کننده ای در دسته دوم قرار می گیرد. 

از این لحاظ، اگرچه در انتقام جویان: جنگ ابدیت هیچ عنصر کوچکی وجود ندارد، ولی به نظر می رسد فیلم بیش تر ادای یک فیلم را در می آورد. در فیلم حتی یک درام ساده، یک داستان قائم به ذات و ساختارمند پیدا نمی شود. بیش تر به نظر می آید یکی از قسمت های دو ساعت و نیمه یک سریال تلویزیونی در سالن سینما پخش شود. اگر قسمت های قبلی را ندیده باشید، شاید پیگیری ماجراهای فیلم کمی برایتان سخت باشد. خبری از معرفی شخصیت ها نیست، آن ها به یک باره ظاهر می شوند. رفتارهایشان هم دقیقا مشابه و ادامه دهنده کارهایی است که در فیلم های قبلی برایشان تعیین شده است. انتقام جویان: جنگ ابدیت نه تنها این پیش فرض را در ذهن دارد که بینندگان تمام فیلم های پیشین شرکت مارول را دیده اند، بلکه بدتر این که تصور می کند بینندگان داستان های پیشین را هنوز در ذهن دارند. 

اگر آن ها را ندیده اید، نگران نباشید. می توانید به اینترنت رجوع کنید. شاید بتوانیم انتقام جویان: جنگ ابدیت را اولین فیلمی در نظر بگیریم که در قالب یک آگهی تبلیغاتی طولانی عمل می کند. آگهی برای ترغیب مخاطبان به تماشای سریالی که تمام قسمت های آن در طول این سال ها در سالن های سینما پخش شده اند و حال از طریق اینترنت به راحتی می توان به آن ها دست پیدا کرد. بی قاعدگی فیلم ناشی از جلوه های ویژه بی نهایت ولی شلخته آن نیست. این بی قاعدگی بیش تر از پراکندگی درام فیلم نشات می گیرد، درامی که در مجموعه ای از فیلم های مختلف شرکت مارول پراکنده شده است. برای این که به اهمیت هر یک از صحنه های فیلم پی ببرید، باید بگردید و ریشه آن را در فیلم های پیشین پیدا کنید. نکته دیگر این که جنگ ابدیت به نحوی ساخته شده است که شما مجبور شوید آن را بارها ببینید. کارگردان های فیلم، آنتونی و جو روسو، جلوه های ویژه و صحنه های عظیم فیلم را با شیرجه های سرگیجه آور و حرکات سریع دوربین به نمایش می گذارند. به این ترتیب با یک پیچیدگی بصری محض طرف هستیم که برای درک کامل جزئیات آن، باید بارها و بارها فیلم را ببینید. برادران روسو اگرچه تصویرسازی چندان با کیفیتی برای پر کردن فضای فیلم (یا حتی یک صحنه یا نما) فراهم نمی کنند، ولی دست کم می توانیم خوشحال باشیم این تصویرسازی ها از نظر کمیت چیزی کم و کسر ندارند. 

فیلمنامه فیلم که توسط کریستوفر مارکوس و استیون مک فیلی نوشته شده، حول محور یک مک گافین کلاسیک و سرراست می چرخد (مک‌گافین به سرنخ یا ابزاری گفته می‌شود که بدون اهمیت ذاتی، به پیشبرد داستان کمک می‌کند). شش سنگ کوچک و با ارزش در جهان فیلم وجود دارد: سنگ فضا، واقعیت، قدرت، روح، ذهن و زمان. هرکسی که صاحب هریک از این سنگ ها شود یک قدرت ویژه به دست می آورد. ولی اگر کسی بتواند هر شش تایشان را به دست بیاورد، به قدرت مطلق و شکست ناپذیری تبدیل می شود که می تواند کل جهان را تحت کنترل دربیاورد. شروری به نام تانوس (جاش برولین) با صورتی سفت و سخت و چانه ای بزرگ و خط دار، این سنگ ها را می خواهد. تمام شخصیت های جهان ابرقهرمانی مارول گرد هم جمع می شوند تا مانع دستیابی تانوس به سنگ ها شوند. 

نقشه ای که تانوس در سر دارد عملا باعث بروز یک قتل عام می شود. فیلم هم با نوعی خودشیفتگی بیش از حد بر طبل این تصور وهم آور مد نظر تانوس می کوبد. مخلفات و نمایش های حاشیه ای دیگری هم وجود دارند که به عنوان چاشنی به فیلم اضافه شده اند. انتقام جویان: جنگ ابدیت یک مشکل بزرگ دارد: موسیقی. آهنگ آلن سیلوستری که یک ارکستر سمفونی شنیدنی از انواع سازهای زهی و بادی و کوبه ای است، اگر نگوییم شنیدنی است دست کم می توانیم بگوییم اثر قابل قبولی است. مشکل این است که در ژانر اشتباهی به کار رفته است. چیزی که فیلم احتیاج دارد و از همان ابتدای فیلم هم نیاز به آن حس می شود، خشم آتشین موسیقی هوی متال است. این که مدیران پشت این پروژه راضی به استفاده از موسیقی مناسب آن نشده اند نشان می دهد که آن ها هیچ تمایلی نداشته اند که ذهن مخاطب را از بزن و بکوبی که برادران روسو روی صحنه به راه می اندازند، منحرف کنند. 

با این حال، با این همه شخصیتی که مرتب رفت و آمد می کنند و داستانی که به شکل مضحکی گسترده شده تا تک تک شخصیت ها فرصتی برای خودنمایی داشته باشند، به سختی می شود حضور بازیگران را در فیلم حس کرد. هیچ یک از رشته های داستانی فیلم تاثیرگذار نیستند، شاید تنها کشمکش درونی بروس بنر (مارک رافلو) برای بیرون کشیدن هالک درونش متقاعد کننده باشد. در انتقام جویان: جنگ ابدیت نباید دنبال بازی بی نظیری از طرف بازیگران باشید، در عوض چیزی که مهم است این است که هر بازیگر با لحن و سبک خاص خودش صحبت می کند. به همین دلیل بازیگرانی مثل رابرت داونی جونیور و دانای گوریرا بیش تر از بقیه می درخشند. هم چنین در این قسمت شخصیت واندا ماکسیمف مورد پردازش بیش تری قرار گرفته است و الیزابت اولسن با روشی خاص موفق شده خود را متمایز کند. او با صدای آرام و رفتار خنثی خود، در میان این همه ستاره شسته رفته، واقع گرایی قابل توجهی را به نمایش می گذارد. 

قواعدی که فیلم برای ابرقهرمانان خود تعیین کرده است تعریف نشده و تغییرپذیر هستند. قدرت های بی نهایت یعنی احتمالات دراماتیک بی نهایت، بدون محدودیت هایی که در دنیای واقعی بر سر راه انتخاب ها و تصمیمات ما وجود دارد. به همین دلیل در تمام نبردهای سهمگین و آتش بازی های فراوان فیلم، هیجان آن چنانی دیده نمی شود. حتی مرگ های ناگهانی شخصیت های محبوب فیلم هم سطحی به نظر می رسد، چرا که این قدرت های ابرقهرمانی (که به لطف سنگ زمان و قابلیت بازگشت پذیری زمان حتی قوی تر از قبل هم شده اند) این تصور  را به وجود می آورند که هیچ پایان قطعی وجود ندارد و هیچ مرگی به نشانه پایان کار نیست. این قهرمانان رستگاری بخشی که بدون تردید در قسمت بعدی هم حضور خواهند داشت، چندان عطشی در ما برنمی انگیزند. آن ها مثل تقویمی هستند که هیچ گریزی از آن نیست و همیشه جلوی چشم ما قرار دارند. تنها ویژگی فیلم که می شود به آن دل بست، بامزگی کم رمق آن است. اگر تهیه کنندگان فیلم کمی حس شوخ طبعی داشتند، شاید به تانوس با قدرت های بی نهایتی که دارد اجازه می دادند که حتی شرکت مارول را هم کنترل کند. مثلا فرض کنید تانوس می توانست فیلم انتقام جویان: جنگ ابدیت را دوباره تدوین کند و خودش را این بار نه به عنوان یک شرور، بلکه در نقش یک ابرقهرمان وارد فیلم کند. 

ریچارد برودی

منبع: The New Yorker

*** 

پیش نمایش فیلم انتقام جویان: جنگ ابدیت

دیدگاهی بنویسید

avatar