به این نقد امتیاز بدهید

نظام زوال ۲ – State of Decay 2

سازنده: Undead Labs

ناشر: Microsoft Studios

سکو: ویندوز ۱۰، ایکس باکس وان

سال: ۲۰۱۸

نقد بازی State of Decay 2

نقد بازی State of Decay 2

درست است که شما خیلی راحت می توانید خود را برای یک بازی ترس و بقا آخر الزمانی مملو از زامبی دیگر آماده کنید و همان عناصر همیشگی را ببینید، ولی بازی نظام زوال ۲ تلاش زیادی کرده است که چیزی فراتر از یک جماعت انسان خوار همیشه در حال غریدن به تصویر بکشد. همچون تمام بازی های مشابه، زامبی ها دنیا را تحت کنترل خود درآورده اند و انسان های باقیمانده از این بحران کنار هم جمع شده اند تا زندگی تازه ای را آغاز کنند، ولی ایده اصلی بازی نظام زوال ۲، اجتماع است. در بازی به جای این که مانند بروس کمپبل (بازیگر معروف فیلم های ترسناک) یک تنه به جنگ زامبی ها بروید، باید مرتب اعضا مختلف گروه را انتخاب کنید. 

این شخصیت ها مهارت های مفید خود را دارند، ولی کم ایراد هم نیستند. رهبر گروه من یک فرد عاشق قهوه است که به لطف مهارت هایش همه را هوشیار نگه می دارد، ولی او در عین حال افسرده است، معمولا غر می زند و روحیه پایینی دارد. اعضا گروه معمولا ماموریت های شخصی خود را دارند. این بخش فرعی دوست داشتنی دارای درخواست های جذاب زیادی است که احتمالا شما آن ها را به موج موج زامبی هایی که بخش داستانی اصلی بازی به سمت شما روانه می کند، ترجیح می دهید. گاهی اوقات معلوم می شود که یک خصیصه ویژه از شخصیت ها دارای کاربردهای بامزه دیگری هم هست، گاهی اوقات هم آن ها در بهترین موقع با بهترین دیالوگ از راه می رسند. ولی من احساس می کردم که بیش از حد دارم به این رمز و رازها و حواشی اهمیت می دهم. 

خانه، قلب در حال نابودی بازی نظام زوال ۲ است. شما برای شروع یکی از سه نقشه موجود را انتخاب کرده و یک پایگاه برقرار می کنید، جایی که شخصیت ها وقتی تحت کنترل شما نیستند در آن جا به سر می برند. در همین پایگاه است که گروه می توانند جاهای مختلفی مانند بیمارستان و کارگاه احداث کنند. از این جا به بعد، شما وارد مخلوطی از ماموریت های برنامه ریزی شده یا تصادفی می شوید که معمولا شامل تمیزکاری، کشتن زامبی ها، یا سفر از نقطه الف به ب برای به دست آوردن منابع می شود. بعد از آن پایگاه را ارتقا می دهید و سپس به سراغ یک شخصیت دیگر می روید. 

در این چرخه ممکن است جنبه های مختلفی از شخصیت ها و خلق و خوی آن ها را ببینید، به ویژه وقتی که اوضاع درست پیش نمی رود. مثلا وقتی یکی از اعضا می میرد یا غذا تمام می شود. ولی پایگاه شبیه یک اجتماع به نظر نمی رسد. بیش تر به نظر می رسد با جماعتی طرف هستیم که به طور تصادفی با هم آشنا شده اند و ول می چرخند و چند دیالوگ تکراری بیان می کنند. آن ها از این نظر تفاوت چندانی با زامبی ها ندارند. البته از بازی مثل نظام زوال نباید انتظار پیچیدگی خاصی داشته باشید، ولی این شخصیت ها نسبت به وضعیت اطراف خود کاملا بی تفاوت هستند. اعمال بازیکن و نحوه هدایت اعضا تا حدی عجیب و غریب است. 

اولین بار که یکی از شخصیت هایم مرد، یک برادر و خواهر را برای شروع بازی انتخاب کرده بودم. چند هفته که در داستان بازی طی شد، خواهر با ماشین از پایگاه خارج شد و بلافاصله به طرف یک زامبی گازدار رفت. ماشین زامبی را کشت و گاز هم خواهر را. آن هم درست جلوی چشم برادرش. من که ناراحت شده بودم کنترل برادر را در دست گرفتم و بیرون رفتم. خواهر را که زامبی شده بود کشتم. بعد از آن برادر این دیالوگ تکراری را بر زبان آورد: «الان داره با فرشته ها آواز می خونه.» چند لحظه بعد او دوباره خوشحال و سرحال شد و همه چیز را فراموش کرد. چند روز بعد او دوباره همان دیالوگ تکراری را در مورد خواهرش تکرار کرد. ولی آیا به جز این کار دیگری هم کرد؟ خیر. خواهرش جلوی چشمش در اثر گاز خفه شد، ولی او عین خیالش نبود چون غذایی برای خوردن داشت و وضعیتش رو به راه بود. 

همین ها باعث می شوند که نظام زوال ۲ جو نامتعارفی داشته باشد. بنا بوده که تمرکز آن بر روی اجتماعی باشد که در بستر یک طرح داستانی کلاسیک زامبی محور، در کنار هم می مانند یا به فروپاشی می رسند. ولی چیزی از ترس در بازی دیده نمی شود. بیش تر به نظر می رسد با یک کمدی سروکار داریم. شخصیت ها بلافاصله رخدادهای فجیعی که پیش رویشان رخ می دهد را فراموش می کنند، با ماشین سرخوشانه بین زامبی ها می چرخند و بوق می زنند. مبارزات بازی سریع و رها است. در واقع در بازی، مردن کار سختی است. ماشین ها، سوخت و اسلحه های زیادی در بازی وجود دارد که از آن ها می توانید برای افزایش منابع خود استفاده کنید. غذاهای من مرتب فاسد می شدند چون پایگاه من فضای انبار کافی نداشت. اگر دو نفره یا آنلاین بازی را انجام دهید، اوضاع از این هم راحت تر می شود. 

به این مشکلات باید باگ های همیشگی بازی را اضافه کنید، باگ هایی که می توانند هر وضعیتی را به یک کمدی تبدیل کنند. ماشین ها در بین صخره های کوچک گیر می کنند، شخصیت ها نمی توانند از بعضی مناطق عبور کنند، زامبی ها در فضاهای داخلی گیر می افتند. یک بار ماشین شاسی بلندی که برای منابع استفاده می کردم به یک حصار برخورد کرد، چند بار در هوا معلق خورد و وقتی به زمین افتاد، گیر کرد. این ایرادها گاهی اوقات بامزه و قابل چشم پوشی هستند، ولی گاهی اوقات باعث می شوند نیم ساعت بازی که انجام داده اید از دست برود. این ایرادها به قدری زیاد هستند که در بازی گزینه ای به نام «گیر کردن» وجود دارد. با انتخاب این حالت چند دقیقه بازی به عقب برمی گردد و از آن موقعیت خارج می شوید. 

نظام زوال ۲ یک بازی دیوانه وار و متزلزل است. اکشنی که ارائه می دهد بیش تر از این که یادآور مردگان متحرک باشد، شما را به یاد نمایش های کمدی بنی هیل می اندازد. بازی نمی تواند آن چیزی که ادعا می کند را ارائه بدهد و از بسیاری جهات، کاملا درهم و برهم به نظر می رسد. ولی بازی های درهم و برهم زیادی داریم که سرگرم کننده هستند، این بازی هم از این قاعده مستثنی نیست. صحنه های زیادی در بازی وجود دارد که بعد از تجربه آن ها، می توانید متوجه شوید که نظام زوال ۲ در اصل قرار بوده چه نوع بازی باشد، متاسفانه همین صحنه های معدود هستند که شما را دلتنگ بازی می کنند. 

ریچ استنتن

منبع: The Guardian

***

پیش نمایش بازی نظام زوال ۲

دیدگاهی بنویسید.

avatar