نینوکونی ۲: بازگشت امپراطوری – Ni no Kuni II: Revenant Kingdom

سازنده: لول – ۵

ناشر: باندای نامکو انترتینمنت

سکو: مایکروسافت ویندوز، پلی استیشن ۴

سال: ۲۰۱۸

نقد بازی Ni no Kuni II: Revenant Kingdom

نقد بازی Ni no Kuni II: Revenant Kingdom

بازی های نقش آفرینی ژاپنی با آن گرافیک انیمه ای و نسبتا قدیمی و گیم پلی نقش آفرینی نوبتی خود معمولا مخاطبان اختصاصی دارند. ولی بازی نینوکونی ۲: بازگشت امپراطوری، که به لطف همکاری با استودیو انیمیشن سازی خوش نام جیبلی سبک بصری خیره کننده ای دارد، بیش تر از دیگر نقش آفرینی های ژاپنی می تواند مخاطب عام را هم جذب کند. بازی به طور کلی ترکیبی است از هیجان و جذابیت مقاومت ناپذیر مجموعه بازی های زلدا و گیم پلی مدرن و جهان آزاد عناوینی همچون ویچر ۳.

داستان بازگشت امپراطوری در دینگ دانگ دل آغاز می شود، یک امپراطوری بامزه خیالی که یک گربه انسان به نام گریمالکینز آن را اداره می کند. البته قبل از تماشای اتفاقات این سرزمین، بازی ما را به جای دیگری می برد. شما در نقش ایوان بازی می کنید، یک گربه پسر که قرار است بعد از فوت پدرش بر تخت پادشاهی بنشیند. ولی موش های بدذات یک کودتا به راه می اندازند و ایوان مجبور می شود که فرار کند.

ایوان شروع به جمع آوری گروهی از پیروانش می کند. ولی یک مشکل وجود دارد. او شاید یک پادشاه باشد، ولی هیچ امپراطوری ندارد. بعد از چند ساعت که داستان به صورت خطی و محدود پیش می رود و مقدمات کار فراهم می شود، در نهایت این فرصت را پیدا می کنید که امپراطوری به نام اورمور را بنیان گذاری کنید. این جاست که دنیای بازی به تدریج گسترده شده و بازگشت امپراطوری به عنوانی خاص تبدیل می شود. از این جا به بعد است که عناصر مختلف بازی وارد صحنه می شوند و به رضایتمند ترین شکل ممکن، خود را در اختیار مخاطب قرار می دهند و مکمل یک دیگر می شوند.

بازگشت امپراطوری بسیاری از عناصر مختلف نقش آفرینی های ژاپنی را دارد. عناصری مانند نبردهای مختلف با هیولاها، حل کردن معماها، قطعات موسیقی و هدایت گروهی از شخصیت ها. اگرچه در یک نبرد تنها می توانید از سه شخصیت استفاده کنید، ولی به تدریج گروهی از مبارزان با ویژگی های متمایز در اختیار شما قرار می گیرند. هرچه بیش تر در بازی پیش می روید، بیش تر باید دقت کنید که کدام جنگجوها را برای نبرد انتخاب کنید. به ویژه غولاخرها بسیار چالش برانگیز هستند.

گیم پلی که بازگشت امپراطوری ارائه می دهد، ترکیب وحشتناکی است از بازی های مختلف. در بازی، ساختمان سازی به سبک بازی تمدن وجود دارد که با کمک آن می توانید ابزارآلات و طلسم های پیچیده ای بسازید. شما هم چنین از این طریق می توانید ارتش ایوان را پرورش دهید. شما می توانید از یک زاویه دوربین تاکتیکی بالا به پایین، ارتش خود را هدایت کنید. در بازی هم چنین سیاهچاله های کلاسیک مارپیچ مانندی وجود دارد که مملو از پاداش های مختلف هستند. یک رابط کاربری بامزه شبیه فیسبوک وجود دارد که در مورد محل پاداش های مخفی به شما کمک می کند و شهروندان بالقوه ای که می توانید وارد اورمور کنید را به شما نشان می دهد.

در مقایسه با دیگر نقش آفرینی های ژاپنی فعلی (مثل فاینال فانتزی ۱۵)، سیستم مبارزات فوق العاده بازگشت امپراطوری را خیلی راحت تر می توان درک کرد. ولی حتی با این وجود، این سیستم دارای لایه های عمیق و ظریفی است و یاد گرفتن همه آن ها بسیار زمان می برد. در حملات سبک، سنگین، منظم و جادویی که ترتیب می دهید، موجودات کوچک بامزه ای به نام هیگلدیز به کمک شما می آیند. آن ها یا با اعمال حملات قدرتمند به کمک شما می آیند و یا سلامتی گروه شما را افزایش می دهند.

بازگشت امپراطوری شیوه روایت داستان شجاعانه ای را در پیش می گیرد. بازی از زاویه دید یک بچه روایت می شود. ولی با این حال خیلی خوب موفق می شود مضامین عمیقی مانند توطئه های سیاسی یا اطمینان بیش از حد به فناوری را مطرح کند. در یکی از بخش های بازی شما وارد برودلیف می شوید، شهری که دارای یک شرکت فناوری پیش رو است که ریاست آن را شخصی شبیه شخصیت ارتی زیف در سریال سیمپسون ها بر عهده دارد (این شخص شبیه یک نسخه کمدی و شرورانه از بیل گیتس است). هر کسی که می بینید شخصیت خاص خودش را دارد. داستان بازی در جاهایی بیش از حد ساده یا اغراق آمیز می شود، ولی باز هم روند متقاعد کننده خود را حفظ می کند. شاید ایوان بیش از حد ساده و سرگردان باشد، ولی مضمون همیشگی بازگشت امپراطوری که در سراسر بازی دیده می شود، یعنی پیروزی معصومیت بر شر، عنصری لذت بخش است که همیشه مخاطب آن را درک می کند.

بازی از یک تمهید فنی استفاده کرده و کاری کرده که یک بازی سه بعدی، شبیه زیباترین کارتون های دو بعدی به نظر برسد که تا به حال دیده ایم. عناصر بصری باشکوه و فوق العاده بازی به حدی عالی هستند که نمونه آن را در کم تر بازی دیگری می توانید پیدا کنید. بازی کلاس رایگانی است در مورد این که در عصری که فتورئالیسم به کیفیت هایی در حد ۴کی رسیده است، شما چطور می توانید با سبک هنری خاص خود مخاطب را جذب کنید. بازی حداقل ۵۰ ساعت طول می کشد و بعضی از بازیکنان ممکن است آن حوصله و زمان لازم برای تحقق بخشیدن به تمام ماموریت های سنگین بازی را نداشته باشند، ولی یک کنجکاوی مقاومت ناپذیر در شما به وجود می آید که باعث می شود بیش تر از قبل در بازی غرق شوید. در زمانه ای که بازی های کامپیوتری مملو از حملات بی هدف و متکی بر اسلحه های گرم شده اند و سرشار از خشونت و پوچی هستند، نینونوکونی عنوانی است که نقطه مقابل این جریان قرار دارد. 

استیو باکسر

منبع: The Guardian

***

پیش نمایش بازی Ni no Kuni II: Revenant Kingdom:

دیدگاهی بنویسید.

avatar