به این نقد امتیاز بدهید

دانکی کونگ کانتری:  تروپیکال فریز – Donkey Kong Country: Tropical Freeze

سازنده: رترو استودیوز – Retro Studios

ناشر: نینتندو – Nintendo

سبک: سکوبازی

سال: ۲۰۱۸

نقد بازی Donkey Kong Country: Tropical Freeze

نقد بازی Donkey Kong Country: Tropical Freeze

تصمیم نینتندو برای بازنشر بازی‌های وی‌یو روی نینتندو سویچ، فرصتی دوباره به قهرمانانی بخشیده است که در اولین حضورشان نتوانسته بودند آن عشق و توجهی که شایسته‌شان بوده را کسب کنند. با بازی‌های کلاسیکی همچون جنگجویان هایرول، بایونتا و حتی کاپیتان تاد و بازنشر آن‌ها در نینتندو سویچ، می‌بینیم که چگونه این تصمیم نینتندو توانسته به برخی بازی‌های زیبا و قدیمی‌تر، جانی دوباره ببخشد.

دانکی کونگ کانتری: تروپیکال فریز هم در مسیر همین تصمیم قرار گرفته است، البته هنگام اولین انتشارش در چهار سال پیش هم چندان موفقیت چشم‌گیری به دست نیاورد.

چیز چندان تازه‌ای در نسخه نینتندو سویچ از این بازی دیده نمی‌شود. جلوه‌های بصری کمی به روز شده اند که ظاهری شفاف‌ و دقیق‌تر به بازی بخشیده است، همچنین به لطف جوی-کان (دسته بازی نینتندو) امکان بازی دو نفره هم به آن افزوده شده است. کونگ، اسکیتش، بازی محیطی تازه همراه با سطح سختی بالایی که دارد از ویژگی‌های اصلی بازی هستند، به علاوه این‌ها، این ویژگی هم وجود دارد که اگر مرحله‌ای سخت بود می‌توانید آن را رها کنید.

یک مساله‌ مهم در بازی این است که بازیکن قبل از شروع بازی می‌بایست سطح دشواری آن را انتخاب کند که بعدا هم دیگر قابل تغییر دادن نیست، این یعنی اگر به مرحله‌ی بسیار سختی برسید نمی توانید آن را با سطحی ملایم‌تر و آسانتر تجربه کنید و باید با همان میزان دشواری هر طور شده است آن را رد کنید.

این مساله کمی مایوس کننده به نظر می‌آید. اساسا شما مجبور هستید یا بازی را آنقدر آسان شروع کنید که آسانی آن برایتان کسالت‌بار شود و تمام بازی را به راحتی و بدون هیچ چالشی به پایان برسانید، یا با انتخاب سطحی دشوار، مراحل خسته کننده و سخت آن را با مکانیکی عذاب‌آور و عجیب ادامه دهید، آن هم به خاطر انتخابی که در ابتدای بازی گرفته‌اید قبل از اینکه حتی یک مرحله از بازی را تجربه کرده باشید.

تروپیکال فریز همچون نسخه قبلی آن در سال ۲۰۱۴ از وسعت خوبی برخوردار است. اما یک بازی از هم گسیخته و خسته کننده است، به صورتی که اغلب این سکوبازی دو بعدی به طرز ناعادلانه‌ای دشوار است و در بسیاری مواقع به یک بازی آزمون و خطا تبدیل می شود. متاسفانه این بار نتوانسته است به آن سطح دیگر عنوان های این بازی برسد و فاصله آن با استاندارد دیگر بازی های نینتندو هم مشهود است.

بزرگترین خطای تروپیکال فریز عدم هماهنگی لازم در آن است. وقتی همه چیز خوب پیش برود بازی حس بسیار خوبی دارد و  حسی قوی از تحرک در مراحل بازی به زیبایی ارائه شده است. اما مشکل وقتی ایجاد می‌شود که خود بازی با شیوه کنترل و مکانیک عجیبی که دارد مانع پیشروی بازیکن می‌شود و این مساله بارها در بازی روی می‌دهد که مانع حرکت دانکی کونگ می‌شود و بازی روانی ارائه نمی‌دهد همچون چیزی که در نیو سوپر ماریو براس تجربه کرده‌اید یا حتی تجربه‌های چالش برانگیزتری همچون بازی سوپر میت بوی.

دانکی کونگ می‌تواند گام‌های تندی بردارد اما نمی تواند بدود. هنگام حرکت، با فشار دادن کلیدی غلط می زند (یا وقتی که زیر آب باشد کمی سریع تر شیرجه می زند) اما نمی توانید کلید را نگه دارید تا این حالت ادامه پیدا کند. این حرکت فقط برای چند ثانیه کار می‌کند تا اینکه کونگ به حالت راه رفتن عادی‌اش برگردد. زمان بندی برای پرش‌ها حساس می‌شود و حفظ سرعت میان پرش‌ها مشکل‌تر می شود.

یاد گرفتن غلت خوردن قبل از پرش به صورتی که به موقع صورت گیرد، گاهی بسیار مهم و حیاتی می‌شود، در کنار آشنایی با نقاط مرگی که بلافاصله پس از غلط زدن روبه رویتان ظاهر می‌شود، و این وقتی است که دیگر کلیدها کار نمی کنند. اغلب شکست می خورید و در مواقع بسیاری، زمان بندی اشتباه در پرش یا فشار دادن بی موقع کلیدها باعث سقوط‌تان می‌شود.

مشکل این است که به جای یادگرفتن چگونگی پیروز شدن بر موانع در مراحل مختلف بازی، بیشتر زمان را باید صرف یادگرفتن کنترل سخت و مکانیک بازی کنید.

به خاطر سیستم عجیب غلت خوردن، در این مواقع فشار دادن کلیدها بدون پاسخ به نظر می‌رسند. در حالی که دیگر بازی های سکوبازی یک سرعت پایه دارند و به شما اجازه می دهند در محیط بازی جهش داشته باشید و با نتایج سرعت تان هم روبه رو شوید. انگار تروپیکال فریز می‌خواهد شما را برای تطابق نیافتن با قوانین عجیبش تنبیه کند. و نتیجه چیزی شده است که با حذف توانایی دویدن بیشتر جذابیت بازی هم از آن گرفته شده است.

در مورد مساله دشواری بازی، تروپیکال فریز ظرافت هم عصرانش را ندارد، به صورتی که سختی آن بی‌رحمانه  و غیر منطقی است. اغلب به یک بازی آزمون و خطا تبدیل می شود، مواقع بسیاری پیش می‌آید که شکست می خورید و احساس می کنید این شکست به خاطر اشتباه شما نبوده است. به ویژه هنگام حرکت روی ریل ها یا مبارزه با غولآخرها. مابقی بازی هم روندی نه چندان مهیج با ساختارهای شناخته شده مربوط به این ژانر پیش می‌روند و انگار تنها برای خسته کردن بازیکن طراحی شده اند.

برت فیپس

منبع: Trusted Reviews

***

پیشنمایش بازی Donkey Kong Country: Tropical Freeze:

دیدگاهی بنویسید

avatar