به این نقد امتیاز بدهید

Aquemini

خوانندگان: (OutKast (André ۳۰۰۰ & Big Boi

ژانر: هیپ هاپ

سال انتشار: ۱۹۹۸

جزو پانصد آلبوم برتر تمام دوران از نگاه مجله رولینگ استون

نقد آلبوم Aquemini

نقد آلبوم Aquemini

این که چرا رپرهای امروزی تمایلی به پیروی از میراث به جای مانده از گروه دو نفره آوتکست ندارند، چندان مشخص نیست. برخلاف اسطوره های دیگر، این دو خواننده، یعنی آندره ۳۰۰۰ و بیگ بوی همچنان در قید حیات هستند و در کنار ما زندگی می کنند. شاید همین مساله باعث شده کسی جرئت نکند به قلمرو آن ها نزدیک شود، چرا که این تاج و تخت هنوز پادشاهان راستین خود را دارد و هر ادعای دیگری در این زمینه، نامشروع خواهد بود. نکته دیگر این که شاید مهم ترین برتری این گروه دو نفره، یعنی کار تیمی موفقیت آمیزشان باعث می شود که هر کسی نتواند به تقلید کار آن ها بپردازد. شاید این روزها کم تر کسی با شنیدن نام اکوئمنای(Aquemini)، آلبومی که شانزده سال پیش منتشر شد، عطش یا شور و هیجان خاصی از خود نشان دهد. به همین دلیل شاید بد نباشد یاد این آلبوم را حداقل برای مدتی زنده کنیم. در همین ابتدای مطلب باید اشاره کرد که نام این آلبوم در اصل مخفف دو کلمه Aguarius (برج فلکی دلو مربوط به ماه تولد بیگ بوی) و Gemini (برج فلکی جوزا مربوط به ماه تولد آندره ۳۰۰۰) است. 

ده سال است که اکوئمنای هم چنان قدرت مند ترین اثری است که در حیطه هنری مربوط به خود عرضه شده است. این آلبوم از کارهای پیشین این زوج  سرزنده تر و تجربی تر است و با وجود پراکندگی که در آهنگ ها دیده می شود، آن قدر متمرکز است که نظر شنونده را جذب خود کند. این آلبوم بیان گر لحظه ای است که آوتکست موفق شد به کامل ترین شکل ممکن خودش را جلوه گر کند، به نوعی می توان آن را آغاز یک پایان دانست. این آلبومی است که آندره و بیگ بوی خودشان آن را تهیه کردند. اگرچه نواهای صوتی آن با لایه غلیظی از سبک فانک مورد نظر شرکت نویز هم عجین شده است، ولی رگه هایی از لحن های مختلف معاصر هم در آن دیده می شود. این تقارن در نهایت منجر به تولید یک آلبوم دوگانه شده است، آلبومی که مجموعه ای از آهنگ های منفرد و قائم به ذات دارد. در این البوم آندره و بیگ بوی همچنان بر روی همان بیت همیشگی خود عمل می کنند.

بازگشت جی  که اولین آهنگ آلبوم است در وضعیت نسبتا متعادلی قرار دارد (بین ضرب های آوانگارد آندره و سبک گنگستری، راحت تر ولی همچنان پیچیده بیگ بوی). در ابتدای آلبوم آندره از مردمی انتقاد می کند که با اقدامات گنگستری خود (خرید مواد به جای غذا دادن به کودکانشان) قاعده زندگی را برهم می زنند. این ها را هم می توان جزو تجربه سیاه پوستان آمریکا در نظر گرفت. رپ او این جا بسیار قوی است. بعضی از جملاتی که به کار می برد، مانند “بشین”، کارکردی دوگانه دارند. هم تم اصلی مورد نظر او یعنی رد کردن این فعالیت ها را ارائه می دهند و هم حالتی تحکم آمیز و امری دارند. به لطف مشکلات و استرس های ناشی از زندگی در آتلانتا، جنبه های گنگستری کار آندره دوباره بازگشته است. لحن واقع بینانه اثر حالتی سوگوارانه به خود می گیرد. به لطف استفاده از چنگ، آواز دسته جمعی و استفاده از سازهایی که در مراسم تدفین در نیواورلئان به کار می رود، این فضای سوگوارانه بیش تر حس می شود. بیگ بوی کم تر خود را درگیر این جور ماجراها می کند. ولی کار او را نباید نادیده گرفت، چرا که نقشی مهم در افزایش جذابیت این گروه دو نفره بر عهده دارد. 

آهنگ در پایان حالتی شوخ طبعانه به خود می گیرد، و مانند بقیه شوخی های آوتکست، این شوخی هم بسیار تیز و برنده است. و این شوخی با لحن انکار کننده خود با هدف جریحه دار کردن قلب شنوندگان مطرح می شود. آهنگ اکوئمنای شبیه یک میان پرده است. نوعی واسطه میان دو مورد از بهترین آهنگ های این گروه. ولی آن را هم چنین می توان عصاره کلی رویکرد آوتکست در این آلبوم در نظر گرفت: با اعتماد به نفس اما متوهم، بسیار محدود اما متمایل به افزایش معلومات وفاداران خود. این اثر با نوعی شجاعت اجتناب ناپذیر همراه است. 

آهنگ پارک رزا  به گونه ای است که گویی این گروه در نهایت موفق شده به طرزی غیرقابل پیش بینی کنترل جهان را به دست بگیرد، یا به عبارت بهتر می توان گفت این آهنگ تا حدودی گمراه کننده است. نواهای پارک رزا  بسیار جذاب هستند، از آن آهنگ هایی است که صحنه های رقص را ازآن خود می کند و به لطف بیس قوی خود جاده ها را در می نوردد، و چه بسا حتی در مسیر تاریخ فرهنگی هم تغییر ایجاد کند. این اثر در آن سال در رتبه ۵۵ فهرست صد آهنگ برتر قرار گرفت. شنیدن این اثر بدون تکان دادن سر و همگام نشدن با ریتم، کار بسیار سختی است. مخصوصا در بخش دوم آن، زمانی که موسیقی برای همراه شدن با ریتم آندره، زمان و فضا را درهم می آمیزد. این آهنگ شاید بهترین اثری باشد که موفق شده موسیقی هیپ هاپ و کانتری را باهم مخلوط کند. برای این که بیش تر به عظمت این آهنگ پی ببرید بد نیست بدانید که بعد از منتشر شدن آن، دیکشنری وبستر یکی از واژه های به کار رفته در آن به نام crunk (به معنی هیجان انگیز) را به فرهنگ لغات خود اضافه کرد. 

خواننده های آوتکست از یکدیگر جدا شده اند، و تراژدی درد آور این مساله در این است که زمانی این تصور وجود داشت که آندره و بیگ بوی جدا نشدنی و توقف ناپذیر هستند، و همیشه در کنار هم خواهند بود. آن ها چنین قولی داده بودند، و اکوئمنای نه تنها نقطه ای است که موفق شده اند به این قول عمل کنند، بلکه جایی است که این قول به بهترین شکل خود را نشان می دهد. این آهنگ شنوندگان خود را به شکل اسرار آمیز و بی پایانی جذب خود می کند، احتمالا یکی از بهترین بیت های سبک تریپ هاپ را در خود دارد و یک ایده آل افلاطونی را مطرح می کند: هیچ چیز قطعی نیست. این آهنگ هم از مشخصه های خاص هر دو خواننده به خوبی بهره می برد. طولانی است، ولی نه آن قدر که خسته کننده باشد. 

آلبوم اکوئمنای با دو آهنگی به پایان می رسد که یک ابرتفسیر در مورد وحدت گروه ارائه می دهند. آوتکست در این دو آهنگ به واسطه همکاری با رکوان و جرج کلینتون، صحبت های قبلی خود در مورد ثبات همیشه پایدار خود را رد کرده و حرف های زیادی درباره وضعیت اتحاد خود مطرح می کنند. سبک رکوان چیزی ما بین پوچ گرایی و نقطه چینی ماهرانه کلامی است، نوعی روش کار انتزاعی، به همین دلیل از بعضی جهات او را هم می توان یکی از اعضاء آوتکست در نظر گرفت. ولی او در اصل پیرو مکتب گنگسترهای وو – تانگ است. بنابراین بهتر است وی را هم سو با بیگ بوی در نظر بگیریم. در طرف دیگر جرج کلینتون را داریم، یکی از غول های ژانر فرعی جی فانک. کسی که احتمالا بزرگ ترین تاثیر را بر روی کار آوتکست داشته است. سبک کاری بوی تا حد زیادی از آقای کلینتون الهام گرفته است، ولی بهتر است سبک او و آندره را به صورت جدا در نظر گرفته و آن را یک انقلاب جداگانه بدانیم. جرج کلینتون و رکوان را می توان مانند فلسفه چینی یین و یانگ در نظر گرفت، دو نقطه متقابل و در عین حال مکمل هم. این دو به نوعی نشان دهنده شکاف موجود میان آندره و بوی هستند، حضور این دو خواننده به آندره و بوی کمک می کند تا بتوانند به جهش کوچکی که برای عبور از شکاف بین خود نیاز دارند، دست یابند. این آهنگ ها همچنان مرگ بار هستند. 

بقیه آهنگ ها را نمی توان نادیده گرفت. با یک فهرست فوق العاده طرف هستیم. اگر آدم انعطاف پذیری هستید و از کارهای فوق العاده R&B که در باب  مفهوم آزادی در بهترین شکل خود سخن پرانی می کنند خوشتان می آید، آهنگ آزادی می تواند گزینه مناسبی باشد. دنبال یک کار عمیق با طنین دقیق و صمیمانه هستید؟ آهنگ SpottieOttieDopaliscious می تواند باب میل شما باشد. می خواهید اثری طاقت فرسا، کمی گیج کننده، خارج از گام های معمول، و با تمایلی تندو تیز و جسورانه به موسیقی لاتین را بشنوید؟ ماماسیتا (به معنی دختر جذاب مکزیکی) می تواند گزینه ایده آلی باشد. هنر قصه گفتن (هر دو بخش یک و دو) هم یک اثر تماشایی است که نباید از دست داد، چرا که دو بخش آلبوم را به هم پیوند می زند. زمانی که صدای رگبار باران و زنگ ساعت در هم آمیخته می شوند، آندره یکی از دراماتیک ترین بیت های تاریخ گروه را ارائه می دهد. نکته مهم این است که در کارهای دوتایی هم چنان (به شکلی کاملا آشکار) بخش های ریف (بخشی از موسیقی که در یک آهنگ تکرار می شود) همچنان به صورت دوتایی اجرا می شود. این نکته اصلی این آلبوم است و چیزی است که آوتکست را به یکی از بهترین گروه های هیپ هاپ تاریخ تبدیل کرده است. 

دیو هیوز

منبع: slantmagazine

دیدگاهی بنویسید

avatar